144 
VERHANDELING OVER DE 
lieve joncfrouwe hem daertoe had gebeden. Het is eene vrye navol- 
ging van Albertus Magnus, De secretis mulierum libellus, en waerin 
men een samenweefsel van bygeloovigheid en zonderlinge denkbeel- 
den aenireft, zoo wel ten opzichte zyner physiologische verklaringen, 
als der genezing van de verschillende kwalen. Ily was zeer geheim- 
zinnig met zyn werk, blykens de volgende verzen : 
God gheve hem den langen ween 
Die dit onder dorpers bringen sal , 
Dat ic altoes dus nauwe hal. 
Oec biddic mire liever ioncfrouwe, 
Dat sijt niemanne en laete scouwen ; 
le hebt gedicht met goeder trouwen. 
Met recht moet men zich verwonderen over al de verzekeringen 
van liefde, welke hy van tyd tôt tyd aen zyne beminde doet : 
Die ic minne boven aile wiven , 
Sine acbl niet dat ic dese pine 
Dore haer doegic al slillekine ; 
Nochlan weel si wel ende kint 
Datse mijn herte sere mint, 
Ende dat ic lide zwaer tormint, 
Want si en achtes niet een twint. 
Tôt nu toe is er slechts één handschrift op papier van bekend, dat 
in de universiteits bibliotheek te Gent berustende is, en afkomstig 
van de P. P. Augustynen te Dendermonde, aen wie het, omtrent 
1682, gelaten was door Pater Legiers. Iletzelve is ook door Willems 
afgeschreven. Hoffmann von Fallersleben bezit een exemplaer uit de 
vyftiende eeuw, insgelyks op papier geschreven, doch in rhynland- 
sehen tongval, dat 34 bladzyden beslaet 1 . 
Achter dat dichtstuk volgt een ander, op de Gelaet- en karakter- 
kunde, stellig van denzelfden schryver, als blykt uit den aenhef : 
1 Horœ Belgicœ, I, pag. 120 et 121. 
