NEDERLANDSCIIE DICHTKUNST IN BELGIE. 
153 
eeuwen wat vooruit gezien, zy zouden de moedertael gebruikt heb- 
ben, en hunne werken zouden thans niet gedoemd zyn alleen de 
nieuwsgierigheid der bibliomanen op te 'wekken. Die nut beoogt 
moet niet altyd den oogenblikkelyken lof nasporen. 
Voor dat de rhetoricale letterkunde zich yolkomen vertoonde, 
was er in de dichterlyke wereld eene doodsche stilte Yan ruim eene 
halve eeuYV. Ilet Yaderlandsch geYoel lag Yerpletterd, en niet één 
dichter die zich de kracht geYoelde zyne stem te Yerheffen. Eindelyk 
rees de letterkunde uit die slepende ziekte, maer krachteloos en 
uitgeput, en ter naeuYver nood meer in staetbet hoofd op te beuren. 
Eerst was er nog eene flaeuYve herinnering aen Yroegere kracht en 
zuiverheid, aen styl en wending; maer liet Yvas een droom die slechts 
onvolkomen Yoor het hoofd zweefde, en als de kranke in zulk een 
oogenblik zich geweld wilde aendoen, dan gevoelde zy al den in- 
Yloed Yan het Yenyn dat haer bloed Yergiftigd had. Ilet eenvoudig 
verhael werd Yervangen door eene zenuwlooze proza, doormengd met 
walgelyke rymelary ; het vurig, brandend minnedicht doorkoude, 
gekunstelde refereinen. Gedrongene fransche en latynsche spraek- 
Yvendingen kwamen zich van schier elken dichtregel meester maken, 
waer men eene lioogere dan de gewone rymelaers vlucht wilde ne- 
men ; en dat gaf eenen toon van geleerdheid. In het algemeen was 
klank en weérklank als de ziel der poezy aengemerkt. Alleen daer, 
waer de rhetoricale smet zich niet geworpen had, werd het gloeiend 
lied nog aengeheven, en was de taie zich zelve nog waerdig. 
Jan de Weert en Jakob Yilt, in het midden der vyftiende eeuw, 
hadden in hunne leerdichten hunne voorgangers trachten natevol- 
gen; doch al hunne verdienste bestaet in het zoo veel mogelyk ver- 
myden van bastaerdwoorden, en zich duidelyk te hehhen uitgedrukt; 
hetwelk nogthans, toen ter tyd, veel was, wanneer men hunne wer¬ 
ken vergelykt met hetgeen de giîdehroeders reeds leverden. De 
vlaemsche doctoor en çjhecstighe poele, Anlhonis de Rouere, die, om¬ 
irent het jaer 1480, in zyne geboorte stad Brugge woonde, levert er 
een voorbeeld van, in een stukje op de dood van Philips van Bour- 
