NEDERLANDSCIIE DICHTKUNST IN BELGIE. 
157 
onreclite dat men hem van verwaendheid beschnldigt met den eere- 
naem van excellentpoëet moderne te hebben aengenomen. Het was de 
drukker, die met zulk eenen wydschen tytel het werk zoo veel te meer 
meende te kunnen verspreiden. En inderdaed, Casteleyn was de god- 
spraek by zyne tydgenooten en by nog volgende geslachten. Hy schreef 
zyn werk om eindelyk de kunst uit den doolhof te brengen : 
Ick sie, de const heeft langhe ghesneefd, 
Ghetsuckeld, ghedoold , te diverschen plecken, 
Yuer elcken, die devotie daerloe heeft, 
En vuer zulc dat leefd , sal icse ontdecken. 
Clause 27. 
Want hy zaghoe dezelve mishandeld werd : 
Die van veel facteurs crijgd scadc ende indere 
Cl. 28. 
Zyne voorschriften komen op het volgende neêr : «Een dichter 
vermyde niet alleen de onnutte of stopwoorden ; maer stelle de woor- 
den, en schikkc de regels en het rym zoo, dat men de kunst niet 
ontware. Om des dichts wille, mag men geene tael schenden. De op 
elkander rymende regels make men best even lang, alhoewel men 
daertoe niet altyd verbonden is. Met éénlettergrepige woorden zy 
menzuinig, als welke het vers hard en stroef maken, en eindelyk 
vergete men niet dat een klinker, geplaetst op het laetste van een 
woord, en gevoîgd wordende van eenen anderen klinker, met dezen 
somtyds eene elisie (samensmelting) veroorzaekt 1 . a Over den klem- 
toon spreekt hy met veel kennis van zaken, en men kan niet ont- 
kennen dat zyne dichtregelen voor den tyd veel pryzenswaerdigs in 
hebben. lïy is er verre af van aile soorten van gedichten goed te 
keuren : 
Dobbelsteerlen, scaeckberd, simpletlen, dobblelten, 
Ricqueracken, baguenauden, 
1 Willems, Verhandeling, I,bl. 240. 
