NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
163 
wetenscliappen, en de letterkunde, die sedert vyf eeuwen aen de 
oevers van Schelde en Leye gebloeid had, verhuisde naer die van 
Maes en Amstel. 
TOONEELPQEZY. 
De tooneeloefening was de byzonderste liefhebbery der redery- 
kers. Zy verloochenden hierin hunnen oorsprong niet. Hadden zy 
maer hunne voorgangers weten na te volgen ! De tooneelstukken der 
vorige eeuwen, hoe onzedig ook sommige mogen voorkomen, hoe 
onvolmaekt dezelve ook mogen zyn , bewyzen dat men het doel van 
het tooneel begreep, en het is zeker dat het tooneel der oudcn aen 
onze schryvers tôt leiddraed gediend heeft. De rederykers, met eene 
hoogere beschaving en de kennis der ouden, ten minste der latynsche 
letterkunde, waren allezins in de gelegenheid van het tooneel meer 
te volmaken en tôt nutter doel te doen strekken. Maer het scheen in 
het noodlot te wezen dat de karners van rhetorica volstrekt niets ter 
verbetering van taei- en letterkunde zouden verrichten. De fransche 
uiterlyke vertooningen bedwelmden een ieder, en de Nederlanders, 
zoo onbedwingbaer, wanneer het op hunne voorrechten aenkwam, 
schenen geen acht te geven op het verderfelyke der navolging. Ook 
de moraiisatien vielen nog al in het karakter van een volk dat, van 
een godsdienstigen aert, overal voedsel voor hart en geest zoekt; men 
had dus geene moeite de navolgingen van het oud tooneel door spelen 
van si une te doen vervangen. Van tyd tot'tyd werden historische 
stukken vertoond; dezelve waren evenwel meestal met zinnebeeï- 
dige personnaedjes doormengd, ofschoon er inderdaed ook andere, 
waeronder zeer voortrcffeîyke, gevonden worden. 
De opvolgende daedzaken bedriegen zeer dikwyîs ’s menschen voor- 
uitzicht. Met de zedekunde overal en vooral op het tooneel te willen 
