NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
167 
de hand. Deze aenhoort die klachten, belooft een einde aen de onge- 
lukken van het Hert te stellen, en voegt er by dat de Liefde hem ten 
dien einde gezonden heeft. Diensvolgens gaet het verlangend Hert 
voort in het verhalen van zyn verdriet, zegt ten slotte dat hem het 
meeste smert dat de mensch geen behagen vindt in het beoefenen der 
kunsten en wetenschappen, en vraegt of hy het middel weet d’tvelck 
den mensch tôt Conste verwect aldermeest? Na dat de Geest der 
Wysheid hem verzekerd heeft dat hy dit zal vinden, volgteene Pansa. 
Dan ziet men eerst twee vrouwen de natuerlyke Inclinatie en de 
Begeerte om tveten, deze laetste met een boek in de hand, en verder 
den Mensch die zit en slaept in den stoe! der onwetenheid. Hierop 
ontstaet een twist tusschen de twee vrouwspersoonen, die tamelyk 
langdurende is. Eindelyk ontwaekt de Mensch en vraegt hen wie zy 
zyn en wat zy willen. Zy antwoorden dat zy gekomen zyn om hem 
uit de onwetenheid te trekken, hem te leeren lezen, scliryven en 
verder te onderrichten, en daermede eindigt het tweede bedryf, of, 
zoo aïs men destyds sprak, begint de tweede Pause. 
» In het derde bedryf van dit stuk verschynt de Geest der Wysheid, 
die aen het Hert leert hoe men het best, voîgens Aristoteles, den 
Mensch zal beschaven en in de kunsten en wetenschappen opkwee- 
ken. Deze personagien verdwenen zynde, ziet men den Mensch zin- 
gende en schuifelende zitten by eene tafel met harpen, spheren en 
andere instrumenten van muziek en wiskunde bedekt; de Arbeid 
komt hem vinden en spoort hem ten ernstigste aen tôt het beoefenen 
der edele kunsten en fraeie letteren. De Mensch bejammert zich over 
de talryke moeielykheden die zich, om tôt de beschaving te komen , 
opdoen, doch ten laetsten luistert hy naer de goede redenen die de 
Arbeid hem voorhoudt. Hierna valt hy wederom in eenen slaep, waer- 
uit hy weldra door Hoop tôt hoogheit en Zo?~g voor schande getrok- 
ken wordt. Deze stellen hem voor oogen hoe ongelukkig het is, 
verstoken van aile beschaving, zyn leven door te brengen. Zy noopen 
hem ten kraclitigsten aen naer hunne rede te hooren, beloven hem 
te zullen onderwyzen en doen eene lange optelling van al hetgene dat 
