172 
VERIIANDELING OVER DE 
tuigd, verlaet het tooneel ; waerna de twee Zinnekens hunnen lust 
bot vieren met tegen de getrouwheid der vrouwen uit te vallen. 
5 e hedryf. 
Eneas is in eenen tweestryd tusschen blyven en heengaen. Hy 
wenscht Dido, die ondertusschen is opgekomen, dat de goden haer 
mogen sparen. Hy bedankt haer over \xsoce jonste, waerom hy ook 
zoo lang by haer is gebleven. O neen, antwoordt Dido, gy zult niet 
vertrekken, want 
Twee ghelieven connen quaelijck van een scheyen. 
Het moet nogthans eens gebeuren, zegt de Trojaen; maer Dido is 
stellig van voornemen hem uit haer ryk niet te laten trekken. Zoo 
vele blyken van liefde niet kunnende weêrstaen, belooft Eneas nog 
eene poos te blyven; waerop de koningin eene jachtparty voorslaet, 
welke gewillig wordt aengenomen. 
6 e hedryf. 
Men hoort een meilied van eenen wachter. Jonstich en Faeme 
lachen onbarmhartiglyk met Dido’s blakende liefde. Jonstich ver- 
haelt hoe de stoet ter jacht is gegaen, het onweêr denzelven uit een 
heeft gedreven, en Dido met Eneas in eene spelonk geraekt zyn, al- 
waer de Trojaen gezworen heeft de schoone koningin te trouwen. 
En laet hy zich met Carthago paeien ? vraegt Faeme, 
Ick sorghe hy salder luttel vruchlea maeyen. 
Onder de schryvers van eigenlyk gezegde tooneel- en treurspelen 
mag men noemen Hendrik Bal, van Mechelen, die voor het landjuweel 
der gilden van hand- en voetboog te Lier, in 1466, drie tooneelstuk- 
ken schreef, waervoor hy 20 stuivers grooten kreeg. Bal was zeker fac¬ 
teur van de Mechelsche kamer; want men vindt dat hy, in de jaren 
