174 
VERHANDELING OYER DE 
rymelary, welke van hem bekend is, moet niet veel van de Dood 
doen veronderstellen. 
Een tooneelspeldichter van groote verdienste is Pieter van Diest, 
die op het laetst der vyftiende of in het begin der zestiende eeuw 
schynt geleefd te hebben. Yan hem bestaet een tooneelspel VanHo- 
mulus, een schoene comedie, daer in begrepen wort, hoe in der tijt 
des doots des menschen aile geschapen dinghen verlaten dan alleene 
die duecht die blijft by liem. Vermeerdert ende ghebetert, ende is seer 
schoon ende ghenuechlijek om lesen. Gedruct in de keiserlijcke rijc- 
stade Nimmeghe by my Peeter van Elzen, 1556. 
Dat hetzelve veel vroeger moet vervaerdigd zyn geweest, bewyst, 
buiten deze nadruk, nog eene latynsche vertaling, welke reeds in 
1536 te Keulen in hetlicht verscheen 1 , en waeruit men ziet dat het 
reeds ettelyke jaren vroeger in een openbaren pryskamp, te Antwer- 
pen, den lauwer behaeld had. Welk landjuweel dit geweest zy, 
waerop geene dan brabandsche kamers zich vertoonden, heb ik 
niet kunnen ontdekken. 
Het stuk is in zes bedryven, actus geheeten. Homulus is een soort 
van don Juan, die op zyn sterfbed boete en hulde aen de dengd doet. 
Het geheele spel is goed geleid en de tael er van is zeer krachtig. 
Men oordeele uit de volgende verzen, waermede hetzelve begint : 
HOMULUS. 
Laet u niet yerschricken noch veryeren 
Van den die u willen steryen leren, 
Ende seggen men moet God rekening geven 
Hoe men zijn goet gebruyct in zijn leven. 
Dat ijs (is) vrijlijck gedacht ende ghelogen. 
Die papen hebben ons sus lange bedrogen. 
Dat goet dat ick hebbe is doch mijn ! 
Waerom sal ick dan verbonden zijn 
Godt daeraf rekeninge te doen? 
1 Onder den lytel : Homulus, Pétri Diesthemii, comœdia in primis lepida et pia, in rem 
christiani hominis cidprime faciens, Antverpiœ quondam in publico civitatum Brabanticarum 
conventu vulgariter acta, palmamque adepta. 
