204 
Y ERH AN DELING OYER DE 
getrokken heeft. Zyn rymtrant is degene der rhetorykers en zonder 
de minste poetische kleur ; doch hy verdient eenigen lof om het ver- 
myden van stop- en bastaerdwoorden. Den aenhef geven De Yries 1 
en Willems 2 : 
Edele gheesten, die gheirne veel wonderen siet, 
En daeromme dicwils lijf en goet avontuert 
Oock somtijds verliest eer ghy vindt besonders iet, 
Neemt desen clijnen boeck in u camer bemuert, 
Slil sittende suit ghy door hem worden gheuuert, 
Met luttel leirghelts, vry van aile dangieren, 
Waer ghy sijn wilt, ja eer ghy paerdt of waghen huert 
Int gulden America, d’iant der bloetghieren, 
Int rieckende Àsien, vol vremder dieren , 
Int ghebalseml Africken, altyd even heet, 
Int wijnieh Europen, vol zegher manieren , 
En int vlammich Magellana, sonder bescheet. 
LEERPOEZY. 
In het midden der verbastering onzer letterkunde, bleef derzelver 
hoofdtrek het stichtende. De Leeken-spiegel en de Spiegel doctrinael 
werden by voorkeur nageyolgd ; doch verder ging ook de zncht der 
schryyers niet. In het algemeen vindt men niet ééne sprank dichterlyk 
gevoel in aile die spiegels en moralisatien, even min als in de meeste 
rymkronyken. Redeneerkunde en dichterlyke verrukking zyn met 
elkander onbestaenbaer. En thans nog, in onze tyden van verfynden 
smaek en kunstgevoel, ziet men in de beste leerdichten geene poezy, 
ten zy waer de redeneerkunde ophoudt. 
In het begin der vyftiende eeuvv versclienen twee, nog onge- 
1 Schets, deel I, bl. SS. 
2 f'erhandelinfj , deel I, bl. 286. 
