NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
211 
Wat vintmen heensdaeghs als ’s duyvels kinderen, 
Clappers eude clappeyen, die elcken hinderen ? 
Sien sy iemant eens onnooselijck vallen, 
Seere selden sullen sy ’t quaet verminderen, 
Maer wat by hangen, als leughen-vinderen, 
Wiens valsche tongben zijn vol regallen; 
Dese en sullen in Godts rijcke niet stallen , 
Maer rollen als ballen 
Inde helsche wallen 
By den boosen vyand, hunnen radere. 
Onder ’t volck en is gheen liefde met allen , 
Sy clappen, sy callen; 
Sy gecken , sy malien. 
Sulck acht sijnen broeder een groot misdadere, 
En selver is hy duysentmael quadere. 
Wy dolen allegadere, ook niemant soo reen. 
Hierom segghe ick wt minlijcke adere : 
Die sonder sonde is, die werp den eersten sleen. 
’T volck clapt nu, dat hem die tanden clateren : 
Sy betichlen Paus, Bisschop, Ablen, Paleren : 
Sy en willen voor niemant buyghen den neck. 
Yalt iemant van dese, sy lachen, sy schaleren. 
Papen , Monicken, susters en materen , 
Zijn ’t samen, soo sy segghen, luy, gierigh, en vreck; 
En steken selve totlen ooren in den dreck : 
Hunnen sondighen treck 
Hangt de siele op ’t reclc. 
Ay achterclappers! wilt Godts oordeel vreesen ! 
Stopt uws selfs schuyte, want voorwaer sy is leck; 
En hout uwen beck; 
Merckt uws selfs ghebreek. 
Gbij vanght d onnoosele in den slach als meesenj 
Men siel u d’arme weduwen en weesen 
Plucken en teesen 1 : uwen ja is neen. 
Waerom wildy nu ander lien ghebreken keesen 2 ? 
Die sonder sonde is, die werp den eersten steen. 
Teesen, Kil. carpere. 
Keesen, Kil. germinare, pullulare. 
