212 
VERHÀNDELING OVER DE 
O Chrislen menschen, hoe 2 .ijdy yerkeert, 
Dat gy, broeders, malcanderen niet anders en eert! 
Ghy bint u ziele met sware banden ; 
Den thoren Gods yvert dagelijcx op u vermeert. 
Weet gy niet wat sinte Pauwels ons leert ? 
Dat achterclappers zijn Gods vyanden. 
Hoe derft gby tôt Gode opheffen u handen 
Met bloedigbe tanden, 
Sublijle yerstanden? 
Wilt den oppersten Heere sijn oordeelen laten, 
Oft gby moet hierna, tôt uwer schanden, 
Eeuwelijck branden. 
Dus in wat landen 
Ghy iemant siet yallen , ’t zy yan wat staten, 
Peynst : hy nu , ick morgen, wv zijn crancke yaten. 
Wilt niemant yerwaten, hy zy groot oft cleen; 
Want zijdy heeren oft ondersaten, 
Die sonder sonde is, die werp den eersten steen. 
Sulck weerlijck seyt dat de gheestelijke dolen ; 
En sy zijn de yuylste kinders yander scbolen. 
Die den lien ihunne ontdragben en ontruymen, 
’T heet banckeroete , in duytsche ghestolen : 
Sy leuren , sy seuren , sy lappen, sy solen. 
Dese willent al doen drayen op hunne duymen, 
En bun eyglien saligheyt sy yersuymen : 
Sy brassen, sy sluymen 
Op saechle pluymen ; 
Sy dobbelen, sy luysschen, sy spelen, sy mommen 
Sy lesen 1 al omme na die schoonsle pruymen, 
Tvet sy afschuymen ; 
Hen sleken de cruymen 
Recht oflse in den yloet yan wellusle swommen : 
Sy herpen, sy luyten , sy pijpen , sy bommen : 
Het recht sy croramen, elck knaghe dit been : 
Dolen Papen en Monicken met grooter sommen , 
Die sonder sonde is, die werp den eersten steen 
Lesen, verlesen, plukken. 
1 
