VERHANDELING OVER DE 
2M 
’T is tijd te keeren af de stranghe water-vlaghen, 
Waer me de Goden ons in dese weereld plaghen, 
Is ’t niet ghenoegh dat sy met donderslaghen zwaer, 
Met ’s blixems xlammigh vier ons komen al te naer? 
En zijn sy noch zoo stout, dat sy wel derren dincken 
Van met een water plasch, ons al te doen verdrincken ! 
Wijs is hy die in tijds bedachtelick Toorziet 
Te schuwen ’t quaed an-was van ’t nakende verdriet : 
Te groot is ons -verdragh, ’t is al te Yeel gbeleden , 
Zijn sy daer boven groot, wy zijn groot hier beneden. 
Ick weet dan raed, laet ons op berghen berghen tassen, 
De rotsen oock wel dieht d’een op den andren passen. 
Zoo mogben wy dan vry recbt henen metter Yaert, 
Als leeuwen wel ghemoed, ons spoen len Hemelvaert : 
En stormen daer zoo yroom met sperren, en met pijcken , 
Dat gansch des Hemels heyr Yoor ons zal moeten wijcken, 
Die Goden zullen t’saem ons komen le ghemoet, 
En bidden om gbenade, en vallen ons te Yoet : 
Selfs daer-me niet vernought, wy zullen-se verplichten , 
Dat sy ons hier beneen autaren comen slichten. 
Men ziet dat jonkheer Ymmeloot geen bloot verbeteraer der ver- 
sificatie was; maer dat hy onder de dichters yan zynen tyd eene aen- 
zienlyke plaets yerdient. 
Eene yoorname reden, yvaeraen hy toeschryft dat zoo menigeen 
de latynsche in plaets yan de yaderlandsche lier bespeelde, yvas dat 
gémis aen rhytmus, yvaerdoor de gedichten zyner meeste landgenoo- 
ten aile stroefheid te boven gingen. Dat hy waerheid sprak, toonen 
de veelvuldige lofbetuigingen, yvelke hy yan aile kanten ontving, en 
de yoorname mannen, die gelukkig zyne stappen yolgden. 
Die gezag verkrygt wordt een brandpunt, dat zynen gloed in ze- 
keren kring uitspreidt en de naeste yoorwerpen het meest yerwarmt. 
Onder Casteleyn was Audenaerde de kunstlievende stad by uitne- 
mendheid geweest; onder Ymmeloot kwam de lauwer aen Ypre toe. 
Hy zelf zegt dat zyne Bellona en Astrea zoo veel vlaemsche dichters 
