228 
VERHANDELING OVER DE 
in het gebiecl van Cassel, welke laetste, volgens Ymmeloot, een schoon 
gediclit gemaekt heeft op de yreugden des hemelschen paradys. 
Doch wat was de toon ? Het stichtelyke, dat sedert Maerlant reeds 
onder yerscbeidene yormen zich had vertoond, en nu door de tydsom- 
standigheden yan de geheele ietterkunde was meester geworden. By 
aile deze yormen voegde zich thans een nieuwe, zoo goed als aen de 
nederlandsche Ietterkunde eigen. De emblemata of zinneheelden , 
welke in eens opgekomen , zoowel in de yereenigde gewesten als by 
ons, yeel opgang maekten. Zevecote, Zacharias Ileyns, en yader Cats 
waren ginds, De Ilarduyn alhier de voornaemste schryyers yan zin- 
nebeelden. 
Ik ben er yerre yan af den stichtelyken toon te yerwerpen ; maer 
ik wil alleen acnmerken, geîyk ik reeds yroeger gedaenheb, dat het 
didactieke de yyand dcr poezy is, en dat deze noodzakelyk sterven 
moet, waer hetzelye de oyerhand heeft. In Belgie kreeg die toon niet 
alleen, sedert het twaelfjarig bestand, de overhand; maer men mag 
zeggen dat liy uitsluitelyk heerschend werd : de weinige uitzonde- 
ringen kunnen schier niet in aenmerking komen. En welk anderen 
toon zou men gevat hebben? Den lof des Spanjaerds bezingen, zich 
zelven en zyn yaderland ten hoon? Ailes wat men deed, was het 
geluk van den vrede afmalen. Wat men buiten het stichtende voort- 
bracht, droeg het kenmerk yan onvrye zielen. Kleingeestigheid 
zweefde in de zoogenaemde geestige gedichten : dezelve bracht valsch 
vernuft voort. 
Reeds yan in het begin des opstands tegen Spanje was men, met 
mannen gehad, aan Harduinus gelijk, en die zijn voetspoor volgden, zij zouden met de Hol- 
landers de eer van de verbetering en herstelling onzer dichlkunde deelen. » ('Uitgelezene dicht- 
stukken van Justus de Harduijn, met aanteekeningen door 3. M. Schrant. Zalt-Bommel, 1830.) 
Ik spreek hierover, niet uit eene blinde vooringenomenheid voor de vlaemsche schryvers. 
Dat een Hooft en een Vondel , als reuzen boven de meeste Zuidnederlanders gewassen waren, 
wordt door niemand betwist; maer men moet weten recht te doen. Ik spreek ook niet om de 
thans bestaende vete tôt in de Ietterkunde uit te breiden. God weet het, en de hewyzen kunnen 
des noods iedereen overtuigen , dat het de Vlamingen niet zyn , die van dien kant de schuld 
hebben. Laet ons ten minste hierin eendrachtig blyven. Beiden hebben wy het noodig. 
