NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
229 
het verbeteren der spraekregels, ook op de zuiverheid van tael be- 
dacht geweest. Men gevoelde dat er niets onyyaerdiger yan een yry 
volk is, dan het gebruik van uitheemsche woorden en uitdruk- 
kingen. Sommigen, en wel yoornamelyk in de noordelyke gewes- 
ten, gingen echter hierin te verre. Byzonderlyk Hooft, maekte, door 
het naeuwkeurige yermyden van bastaerdwoorden, somtyds zyne 
zegwyzen wat al te stroef. By ons was men niet de laetste om het 
loflyk spoor in te slaen van de onnoodige vreemde woorden te ver- 
werpen; en toen de zuidelyke Nederlanden tôt het vreemdjuk waren 
terug gebracht, bleven zy daervan even afkeerig. 
Gedurende het twaelfjarig bestand bekwamen de kamers yan rhe- 
torica eenigzins van hare geiedene wonden. De onde privilegien, door 
de steden geschonken, werden hernieuwd en bekrachtigd. Hettooneel 
begon op nieuw te bloeien, en schryyers van smaek leverden treur- en 
blyspelen, volkomen van den wansmaek gezuiverd, welke zoo zeer 
de tooneelstukken der vorige rederykers had gekenschetst. Die wan¬ 
smaek was nogthans niet uitgestorven, en met de kamers trachtte hy 
ook op nienw het hoofd op te richten. Ten einde al den vorigen luister 
te herroepen, werd er door sommige brabandsche dichters tegen mei 
1620 een landjuweel op de Peoene te Mechelen beschreven. Men ver- 
toonde er battementen en sneed er refereinen op. Het was de laetste 
pogingvan een versîeten lichaem. Wie de kamers van rhetorica tôt 
verheerlyking van tael- en letterkunde had willen doen medewerken, 
zou dezelve van gedaente hebben moeten doen veranderen. Maer het 
ontbrak aen aenmoediging van hoogerhand. Het was byzonderlyk 
tegen de kamers dat het staetsbestuer wantrouwend bleef, en men 
zag niet, gelyk onder het huis van Bourgonje, den vorst pryzen 
uitloven. Het verliezen van luister deed ook het aenzien verminde- 
ren, en men telde niet meer, als voorheen, de aenzienlykste van den 
lande onder de dekens en hoofdmannen. Het ging even toe als met 
de neeringen en ambachten, die reeds vroeger hunne morale kracht 
verloren liadden : men wierp er verachting op, en het woord poëet 
werd een spotnaem. 
