236 
VERHANDELING OVER DE 
Ghy sonn’, die doet den schoot van aerde-rijck beclijven f 
Ghy maene, die u torts aen zijn gheraey ontsteeckt, 
Ghy sterren, die men siet al wemelende drijven, 
Looft hem, al ist nochlans dat ghy-lien niet en spreeckt. 
Looft hem locht-weefsel blouw, van wien met vierigh’ oogen 
Ghedurende den nacht het voor-hooft slaet en gh’linckt : 
Waeter wilt insghelijck te loven hem bepooghen, 
Dat als claer cristallijn op d’hemelen daer blinckt. 
Wilt uyt u crochten diep zijn moghentheydt oock loven , 
Ghy walvisch, die den schrick sijt van de visschen cleen. 
Doet dommelen zijn lof van onder op tôt boven, 
Ghy diepten, die daer spuyt in zee wel duysent zeen. 
Ghy-lien, die Godt ontsteeckt, gloeyende donder-straelen, 
Als hy die oost en west, lichtelijck over-sendt, 
Die hy dan aen een roots’ ’t hooft doet in stucken maelen, 
Looft hem, die sulcx te doen u-lieden heeft ghewent. 
Of uit den 103 den psalm : 
Als een schoon pavilloen hebt ghy de locht ghespannen, 
Ende daer boven op de waeteren ghebannen, 
Die teenemael ghestolt in blinckende cristael, 
Dienen tôt solder-bert van uvve coninck-sael. 
Op het onvast ghebindt der wolcken, die daer draeyen^ 
Uvven coels-waghen rolt op fijn vergulde raeyen, 
Daer hy lancx eenen wegh ons ooghen onbekent 
Al-een door uvven wil wort lichtelijck ghement. 
Den rouw-snuyvenden windt, die by u is ghebonden , 
Die oock als ’t u belieft van u wort los ghesonden, 
Den donder vol gheclack, den blixem fel en snel, 
Sijn dienaers allegaer uvv’s goddelijcks bevel. 
Op haeren eygen grond, en op haer selfs ghewichte, 
Was ’t dat ghy, grooten Godt! de sassem 1 aerde slichte : 
Sonder dais’ oynt verscheen, of schol-wijs henen dreef 
Uyt haer bepaelde plaets’, oft uyt haer ronde schrecf. 
1 Sassem, dartel, lascivus. Kiliaen. 
