NEDERLANDSCIIE DICHTKUNST IN BELG1E. 
•v> 
5/ 
Te voor hielt die de zee in heuren colck ghedolven, 
Becleedende de selv’ met waeter-blauwe golven : 
Die trots en onversaeght door ’t stroomende ghewelt, 
Hebben op bet gheberght hun yvoon-plaetse ghestelt. 
Maer soo saen gby begonst te donderen in ’t spreken, 
En dat u gram gbemoed in blixem wiert onlsleken; 
De toppen glat-bemost blootten hun overal, 
En men.sagh elcken bergh omringhelt met zijn dal. 
Doen lagh eerstmael de zee ghevlochten in haer luynen, 
End’ om end’ om besoomt met opghebulte duynen; 
Sonder dat zy daernaer heur paelen over-spronck, 
Of t’eenemael met vloed g’heel aerde-rijck verdronck. 
De zilver-beeckskens claer ververschen en bevrijen 
De bembden afghemaelt met groen tapitserijen : 
Daer hun vruchl-baerig nat altijt yoor benen druyst, 
Tôt dat uyt eene clip al bobbelende ruyst. 
Waer ’s middaeghs in de sonn’ met snackerigh yerlanghen, 
Om te boeten den dorst, daerme dat is bevanghen 
Allederhande yee comt cudd’-yvijs aenghestout, 
Zelf lot den esel loe, yvoonachligb in bet wout. 
De yegbelkens ghecleet in pluymighe livreyen, 
Siet men hier oock ontrent gaen nesten en vermeyen ; 
End’ elek naer zijnen aerd, hier knotert, en daer fluyt, 
Hier sierickl, daer kivit, daer tiere-liert, en ruyt. 
Om den yerhilten seboot van d’aerde te besproeyen, 
Doet gby lancks bet gheberght u reghen-cruycke vloeyen : 
En het verwallemt cruyt yerpreult ghy met den dauw, 
Met heunigh het gheblomt yerslunsl, slap ende flauw. 
Wanneer hy min dichterlyk is en zedelessen wil geveri, dan volgt 
hy meer den trant van Cats : 
Siet gby de menschen niet met menichle ran hoopen 
Door malligheydl ghestiert, ten allekanlen loopen? 
Den eenen, onbekent, sijn baene niet en vindt, 
Den anderen die tast, als oft hy waere blindt. 
