NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
241 
van Nieuwelandt. Er is veelal iets kunstmatigs in, dat men alleen by 
groote meesters aentreft. De morael is zeer verstaenbaer voorge- 
dragen. Jammer dat, naer de gewoonte van den tyd, het christen 
geloof met de godenleer verward wordt. Lezen wy een paer 
proeven : 
Maer als de dood ons wilt verlossen wt ellenden, 
En reyckt ons haere handt, strack soecken wy te wendeu : 
Haer hauen vreesen wy, wy keeren naer den windt 
Het zeyl, om zeylen weer van daer de reys begindt. 
Wy vreezen maer om niet haer lieue nulbaer haeuen, 
En soudcn lieuer meer den arbeyt doen , als slaeuen. 
’T peryckel dat ons is op dese reys’ onlmoet, 
Wordt door de vrees’ veriaeghl wt ons bevreest ghemoet, 
Sy wilt ons tegben wil in rust, in vrede dringhen, 
En in ons vader-landt van vreughden doen ontspringben. 
Maer neen, wy vreesen haer, haer rust is onse pyn, 
Haer hauen dunckt ons niet dan steyle rolsen syn : 
Haer naed’ren vreesen wy met kinderlyck verschromen, 
En vliedén als of wy veel roouers saghen comen. 
Wy vreesen als het kindt dat synen meesler vreest, 
Dat door syn kindsche jeught noch dienstbaer is van geest. 
Van de wereld zegt liy : 
Haer cracht verslindt veel meer dan een verhonghert dier, 
Sy snydt gelyck een sweerdt en brandt gelyck een vier; 
Sy vliegt gelyck den windt, en waer sy set haer voeten 
Maekt aile reden plaels, en druck komt haer onlmoeten. 
De prickeling des vleesch, gelyck haer trouw vriendinn’, 
Plaeght oock de lieve jeught als eene vyandinn’, 
Die, als sy ons lact sien de schoonc blonde vlechlen, 
Doet sy ons jonck gemoel in haere stricken hechten : 
Ons sielen sy berooft, door ’t lieffelyck ghelaet 
En weckt den geest tôt vreught gelyck den daghenraet. 
Al schynt sy sacht van schyn, en lieflyck om ’t aenschouwen, 
Haer hert is vreet en quaet, wel weerdigh om te grouwen, 
Soo is de weereldt oock die niet dan schyn en heeft, 
En voor ghewenste vreught niet dan verdriel en gheeft : 
Tom. XIY. 
31 
