NEDERLANDSCHE B1CHTKUNST IN BELG1E. 
245 
dat den naem van hekeldicht verdient. Althans is er niets daervan 
gedrukt. Alleen gaf Richard Yerstegen *, een Antwerpenaer, in het 
jaer 1617, in het licht : Nederduytsche epigrammen op verscheyde 
saecken, soo xoel om le stichten als den geest te vermaecken, met ge- 
nuchelijke epitapliien, enz. Mechelen, en een vervolg daerop, Brussel, 
1624. Men treft er geestigheid in, maer de dichtrantis zeer gebrek- 
kig. Slechts een voorbeeld : 
Fatsoen gevolcht in voile perfectie. 
François zoo hy onlanckx wt Yranckrijck quam , 
Het scheen hy en wou geen Nederlander wesen. 
Als men hem duyts aensprac, dan was hy gram; 
Niet als françois hy spreken wou noch lesen. 
Al opse frans, hy droeg een franschen hoet, 
Manlel en wambas, broeck en cousehanden, 
Met eenen franschen schoen aen elcken voet, 
Een frans handtschoen oock, aen bey de handen, 
En om heel frans te wesen, sonder jocken, 
Hy was Yersien oock van de fransche pocken. 
FABELEN. 
In dit tydvak was men niet ryker aen fabeîs dan in het vorige. 
Bloot vertalen is een ondankbaer werk, en niemand dacht, gelyk 
Lafontaine in Frankryk heeft gedaen, van de fahel nog elders dan 
hy Esopus en Phædrus te bestuderen, en het eigenaerdige onzer mid- 
deleeuwsche dichters na te gaen. Een nederlandsch fabeldichter zou 
wellicht niet beter kunnen doen dan Reinaert de Vos als punt, van 
1 Willems , Verhandeling, deel II, bl. 69. 
