230 
VERIIANDELING OYER DE 
Wacht u van Spaignaerts, haer woorden sijn fenijn, 
Haer sweeren is bedrog, haer lachen valschen schijn. 
Gelijk als eenen wolf zijn snelheyt voelt vertragen 
Door zwacken ouderdom, en niet en kan meer jagen , 
Soeckt mel beveynsde gunst de schapen te verraên, 
Om op het onvoorsiens met haer sich te versaên; 
Soo doet den Spaignaert oock : by dagen en by nachlen, 
Voet hy met tyranny zijn schellemsche gedachlen; 
Het moorden is zijn vreught; zijn duyvels wreet gemoet, 
Wat dat hy segl of veynst, en haeckl niet dan naer bloel : 
Daer wert hy mê gclaeft, daer gael hy hem naer wennen , 
Eer dat zijn kintsche tong den drank kan onderkennen; 
Dit is zijn eerste melck ; ick boude voor gewis , 
Dat zelfs zijn moeders borst niet dan vol bloet en is. 
Y erder : 
Gelijck een loosen vos, naer dat hy heeft verbeten, 
En eenig groot gelai van hoenders opgeëten, 
Ist dat hy d’ander siet vervremt en meer vervaert, 
Deckt onder andren schijn sijn ingeboren aert : 
Hy houdt den adem in , sijn ongeroerde beenen 
Sijn slijf en uytgestrekt : de hoenders, die dan meenen 
Dat hy gestorven is, verblijl en gans verheugt, 
Gaen springen om zijn lijf, bedrijven groote vreugt. 
Doch hy, verraderlick, lonckt loe met wacker oogen, 
Tôt dat hy heeft een deel, die nader sijn, bedrogen. 
Die vat hy met den muyl, soo lange ligt by slil, 
Tôt dat hy heeft de proy geheel tôt zijnen wil. 
Soo is het Spaens gebruyck. 
Of tegen Alva : 
Gelijck een tigers dier sich niet en kan eer dwingen 
Dan alst niet meer en vint, om om den hais le bringen, 
Jae zelfs, als al wat leeft moorddadich is geschent, 
Op steenen en op hout sijn droeve wreetheyt wenl; 
Op diergelijcke voet heeft Alla , enz. 
Doch, omdendichter in zyne voile waerde te leeren kennen, moet 
men de Reien lezen; recht meesterstukken van lierische poezy. En 
inderdaed, Zevecote schreef te weinig nederlandsch om vloeiende 
