VERHANDELING OVER DE 
232 
Och LevlscTie maegt, die nu benout 
Den wreeden Spaenschen boop aenschout 
Sich ronlsom uwe mueren wenden; 
Wert gy verlost eens uyt den noot 
In uwen allerliefslen schoot, 
Sal ick mijn levenstijt volenden ! 
Ick sal de soete Vlaemsche locht, 
Die my in ’t leven beeft gebrocht, 
En al mijn volck gewiliig derven; 
Yoor u sal sijn het leste bloet, 
Dal my bewaerl en leven doet, 
Is ’t dat ick mach uw borger slerven. 
Hoe vol gevoel! Een ander klaegzang, van Leydsche vrouwen, is 
niet minder schoon en voortreffelyk : 
Men kan hier dag voor dag gesien , 
Dat dragers van de lijcken, 
Begeven van haer swacke kniên, 
Daer onder dont beswijcken, 
En met de geen 
Daer sy mê treén , 
Het zelfde graf verrijcken. 
De borgers dickwils op de wacht 
Haer vrome siel uvlgieten, 
Of vinden t’huys haer vrou versmacht., 
Die sy gesont daer lielen , 
Of in den wint 
Haer teere kint 
Den leslen adem schieten. 
Hoe menig moeder, die op straet 
Haer ’t leven voelt ontvlieden, 
De kleyne schaepkens niet en laet, 
Maer schijnt se noeh te bieden 
De drooge borst 
Tôt haeren dorst, 
Of haer mocht troost geschieden. 
