NEDERLANDSCIIE DICHTKUNST IN BELGIE. 
253 
Hoe menig afgeslorven wicht 
(Soo yeder kan getuygen), 
Noch aen zijn moeders borslen ligt 
En schijnl die noch te suygen; 
Zy, dool of slijf, 
Schijnt noch haer lijf 
Naer ’t kint te willen buvgen. 
Ilet is met weêrzin dat men van zulke overlieerlyke zangen schei- 
den moet. Had Zevecote aSleen in zyne moedertael geschreven, wel- 
liclit dat hy aile zyne tydgenooten zoude overtroften hebben. Wy 
moeten tôt hem nog terug keeren 1 . 
Zien wy nu hoe de tbuis geblevene Ylamingen en Brabanders het 
tooneel verstonden. 
Wy hebben reeds opgemerkt dat, by de poging te Mechelen om de 
kamers van rhetorica liaren vorigen luister te hergeven, men odk 
den ouden vorm wiîde behouden : men speelde er battementen en 
sneed er refereinen op. Het was echter eene krachtelooze poging, 
waervan het mislukken, van den kant der knnst en poezy beschouwd, 
eerder een voordeelig dan een nadeelig voorval was. 
De voornaeraste tooneelspeldichter, die zich in het begin der zeven- 
tiende eeuw vertoonde, was Willem Yan den Nieuwelandt, de schry- 
ver van het heerlyk gedicht op den mensch. Ook in zyne treurspelen 
toondehy dat hy meer dan een gewoon schryver was, en dat hy zoo 
goed met de pen als met het penseel ’s menschen karakter kon afrna- 
len. Zyne treurspelen zyn zes in getal : Livra, Saul, beide in 1617, 
Nero, in 1618, Cleopatra, in 1624, Sophonisba, in 1626, en Salo¬ 
mon, in 1628 verschenen. Dezelve zyn opgedragen aen twee ver- 
schillende dekens van den Olyfiait, waervan Nieuwelandt lidwas,en 
aen Gillis Fabri, greffier van Antwerpen en prins der Violieren. By 
1 Nog bestaet van hem een tooneelspel : Het ontset van Leyden. Zelfs zou, volgens de getui- 
genis van wylen de heeren Van Hulthem en Lainmens, in de bibîiotheek van dezen laetsten, 
een ander, doch ongedrukt en waervan de tytel my onbekend is, berustende zyn. Wanneer 
zullen wy Zevecote in zyne voile waerde kunnen beschouwen? 
