NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
261 
sel, het tooneel der beroertens zocht te ontwyken. Het algemeen 
beoefenen der latynsche en italiaensche letterkunden, eyenwel, 
moest den beminnaer der poezy naer oorden lokken, waeraen de 
grootste dichters zulke schoone ingevingen verschuldigd waren. 
Jonge, gevoelige harten waren weggesleept door het vleiend en 
vurig lied van Laura’s minnaer, en, op het voorbeeld van Petrar- 
clia, begon men sonnetten te schryven. Hooft, nog zeer jeugdig, 
was de eerste die het italiaensche ininneîied op nederlandschen bo- 
dem overbracht. Zyn voorbeeld volgde Van Zevecote, die op zyn 
aclit en twintigste jaer, en dus omtrent 1624, eene reis naer Italie 
deed, en Parrna, Plaisance, Bolonje, geheel Toscanen en Rome 
bezocbt. Zyne meeste minnediclitcn had hy evenwel reeds vôôr zyne 
reis geschreven, en op zyn zeventiende jaer eene gentsche schoone, 
onder den naem van Thaumantis, bezongen ; zoo dat hy wellicht, 
door het lezen van sommige stukken van Hooft, zich grootelyks had 
gevormd, en de zucht voor Italie by hem nog was vermeerderd. 
Toonde hy zich, in zyn Beleg van Leyden, gespierd, krachtig en 
een ware lierzangdichter, in zyne minnedichten vinden wy die zoet- 
vloeiendheid, dat naïve, dat ons ook in Hooft zoo zeer bevalt. Jam- 
mer dat zyne gedichten zoo uiterst zeldzaem zyn, ja wellicht in 
geheel Belgie niet gevonden worden, en men dus alleen op reeds 
gegevene proeven moet voortgaen. Ànders, indien de overige zangen 
met deze proeven gelyk stonden, zou men misschien mogen zeggen 
dat Zevecote min gekunsteld dan Hooft is. Hoe bevallig schildert hy 
niet de wangen van zyn meisje : 
Witter als de de versche suce, 
Die noch niet en is betreên, 
En geen voetstap heeft geleên; 
Uytgenomen dat dit wit, 
Door Cupidoos mont verhit, 
Die daer menig soentjen haelt, 
Is met purper afgemaeld. 
En hare lippen : 
