NEDERLANDSCHE DICIITKUNST IN BELGIE. 
265 
Mijn eerst gespeende jaren, 
Aïs lisple nog mijn long, 
En wat sy sprak of song 
Maer halve woorden waren ; 
Waer ’l dat mijn levens draet 
Mocht gaen naer mijnen raet, 
En naer mijn welbehagen, 
Ghy waert, en anders geen, 
Mijn troost, mijn vreugt alleen 
Toi ’t eynde van mijn dagen. 
Het volgende stukje, in den trant der Cansoni, lieeft ook eene 
geheel italiaensche kleur. Hier is Zevecote, met zyne alexandrynsche 
verzen ? nog al tamelyk gelukkig. Het is getyteld : 
Die niet en mini } 
Is sot of b tint. 
Wiens ooge kan gesien onaerdig, sonder minnen, 
Het lodderlick gesicht van onze acrlsgodinnen, 
Is eenen plompen uyl, een borger van de nacht, 
Een gans onnullig deel van T menschelirk geslacht. 
Wijckt, moedeloose, wijckt! my lusl een ander leven, 
De gunslige Natuer lieeft my een hart gegeven 
Van sacht, beweeglick vleys; een hart dat voelt de min, 
Soo haest iclt werd gewaer het minst van mijn godin. 
Ist dat ick maer en sie haer sneegelijcke handen, 
Ick voel mijn geest, mijn siel en al mijn zinnen branden; 
Wat dunckt u dat my doen de lipkens aïs korael? 
De wangen wit en rood? de suyekersoete tael? 
Wat dunckt u dat vermag den strael van haer bruyn oogen, 
Die my in haren dienst doen liefelick verdroogen? 
Het blont geslruyvell hair? den kleynen rooden mont? 
Den alabasten hais ?. 
Waert dat ick moest met haer door onbekende hoecken 
In ’t midden van den nacht den rechten vveg gaen soecken, 
Ick sou hem vinden slrackx : het vier van haer gesicht 
Sou meer my dienslig sijn als T helder sonnelicht. 
Wijckt, moedeloose, wijckt! soo lang als duert mijn leven 
En sal ick nimmermeer mijn Koningin begeven; 
Tom. XIV. 
34 
