NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
267 
Geenen slaep en kond’ ick haelen, 
Altijt docht my dat ick sach 
Phylli dijnen soeten lach, 
En dijn oogen die my straelen 
En dat liefelick gelaet 
Dat noch in mijn herte staet. 
Corydon schreef in de boomen 
Waer hy eenen vandt bequaem 
Pbylli dijnen soeten naem, 
Corydon sacb in sijn droomen 
Phyllis altijdt voor hem gaen, 
Phyllis altijdt voor hem slaen, enz. 
Het verlies van zyne vryheid beschryft hy niet onaerdig : 
Aile die met baet en nijt 
Tegen ons ontsleken zijt, 
Laet nu blijcken uw’ gemoet 
Over mijn voornaemsle goet. 
Weet dat ick hebb’ eenen staet 
Die bet al te boven gaet. 
Niemant is soo groot van maebt 
Die ic by my selven acht. 
Geenen koninck op der eerdt 
Die ick acht van sulcker weerdt, 
Prins en vorsl wie dat het sy 
Stel ick ver beneden my. 
Gisteren des avonls laet 
Kreeg ick desen nieuwen staet, 
Àls ick slaef geworden ben 
Vau de schoonste die ick ken. 
Al de loon die ick verwaeht 
Is geen rijckdom, is geen macht, 
Maer dat zy eens van ter sy 
Werp’ een lieflijck oog’ op my. 
Dat zy met die soele mont 
Die my doodelijcken wonl, 
Daer mijn siel haer herberch heeft, 
Daer zy vvoont en altijdt leeft, 
