268 
VERHANDELING OVER DE 
Met de deuren van korael 
Daer Cupido heeft zijn sael, 
Daer hy eeslmael is geteelt, 
Tegen mijne lippen speelt. 
Doende daer by eenen lacb, 
Die niet sacbter wesen mach, 
Soelen dief van mijn gemoet, 
Die my levend’ sterven doet. 
En die woorden die mijn bert 
Doen beminnen zijne smert, 
En dat Goddelijck verstant 
Dat den hemel heeft geplant. 
Dat is honich, dat is mijn, 
Dat sal mijn belaling sijn, 
Hier voor, wie ’t behaecht of spijt, 
Ben ick mijne vrijdom quijt. 
In den bundel komen verscheiden elecjien voor, welke ons onwil- 
lekeurig aen de scliryvers der oudlieid doen denken. Ik neem slechts 
de eerste verzen over uit het afscheid aen zyn ontrouwig geworden 
meisje : 
Soet meysken, laetsle vier, dat my altijdt sal prangen 
In ’t diepste van mijn hert, en in de sinnen bangen, 
Soo lang als ick aenschou dat liefelick gesicht 
Van Phœbi gonden hooft, des vaders van het licht, 
Soet meysken wilt dit woort, alst immers soo moet wesen, 
Geschreven voor het laelst, van uwen dienaer lesen. 
Niet dat ick bopen wil dijn ijseren gemoet 
Yeel harder als een klip, in ’t midden van de vloet 
Van d’ongebaende zee, bevochlen van den regen, 
Gegeesselt van den wint, daer mede te bewegen, 
Maer op dat ghy vol trots, hooveerdich ende wreet, 
Noch eens uw herle moocht verheugen in mijn leet. 
Vaert wel, onmenschlick dier, ick sal gaen ballinck wesen 
Bey van ons vaderlant en van uw soete wesen. 
Ik zou nog gaern iets overnemen uit Het ambacht van Cupido of 
de emblemata van Minne ; doch ik moet my bekorten. 
