NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
271 
Sien ick uw lieffelijk mondeken blosen 
Schoonder dan verssche onlluyckende roosen, 
En veel soeldauwender als den dagh 
Met een seer vrindelick ghelach, 
Dan denck ick : ’t geen ick heb yerkosen 
Is weert dees weenen en geklach. 
Sien ick uw vlammende lichterkens branden, 
Druck ick u sachte snieu-wittighe handen, 
Dan denck ick mocht ick dees schoonheyt genieten, 
Lijden nocli moeyle en sou my yerdrielen! 
LIEDEREN. 
Hoe duidelyk zien wy niet de gevolgen der tydsomstandigheden in 
de liederen der zeventiende eeuw? Iloe stom blyft het vaderlandsch 
gevoel! Ook de laetste band met het noorden verbrak; de noordsche 
geest stierf in de poezy uit. Geen dichter bezong meer de liefde en de 
trouw van het Maegdelyn, de wulpsheid van den dwerg, of de listen 
van de tooverheks. De romancen en balladen werden zelfs in de ste- 
den aen de vergetelheid overgegeven. Ten platte lande alleen, waer 
de godsdienstpartydigheid niet zoo geweïdig gewoed had, bleef de 
volksoverlevering in den zang bewaerd, en de beroemdste sagen der 
vyftiende eeuw zyn thans nog op vele plaetsen in zwang gebîeven. 
Nieuwe echter kwamen niet meer ten voorschyn. Men berymde nog 
wel het verhael eener gepleegde moord of diefte, zelfs van een mira- 
kel* maer ailes wat de oude sage kenschetste was verdwenen. Ook de 
Minneliederen 
kregen thans een geheel nieuw aenzien. Het eenvoudig schoon werd 
vergeten, en men deed de geliefden van Yenus vier, van Cupidootje 
