272 
VERHANDELING OYER DE 
en zyne schichten zingen. De grieksche godenleer yvas aen de beste 
dichters onmisbaer geworden. Ook braclit men de yerschillende 
soorten yan maten in, yvelke sedert eeuwen door de fransclie dichters 
waren gebruikt geweest ; maer, als oneigen aen onze tael, by ons te 
lande nog niet hadden kunnen indringen. Het yolgende Meiliedeken, 
dat anders niet onaerdig is, uit de Triumphus Cupidinis y an Joannes 
Ysermans, kan tôt beyvys strekken : 
Hoe yeel yreucht ist overal? 
’T velt gcschildevt slaet coleurich, 
Schoon ghebloeyl is bergh en dal, 
En met bloemekens seer soet geurich, 
Is ’t geciert, 
Daer ’t ghediert 
Springl en swiert ; 
Niet is hier treurich. 
Phœbus lieffelijcken strael, 
Doet de cruydekens weer spruyten. 
Lustich singht den nachteghael, 
Daer de voghelljhens soet fluyten. 
Elc dier baert 
Sijnen aert, 
Kipt, oft paert, 
Door ’t Meys yiertuyten. 
Maeghden dan, waerom ghetoeft? 
Wilt u jeucbt met lust ghebruycken, 
Eer ghy u te laet bedroeft, 
Want den lijt sal u ontduycken. 
Laet de min 
Soo langh’ in 
Uwen sin 
Niet liggben muycken. 
Minnaers oock verheucht, verblijt, 
Om dat nu alom gheschiedet ; 
Prijst den nieuwen soeten tijt; 
Valscher nijderlonghen yliedet! 
