NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 
279 
Zeker had men by ons geene meer gekende broodwiiming kunnen 
uitdenken. In een woord, het geheele leven der Heilige Familie is 
dat van een vlaemsch huisgezin. Laet my hier, tôt slot, een schoon 
liedeken van Justus De Harduyn by voegen. 
Maria kussende haer kindeken. 
T’sa, t’sa mijn lief, mijn herte-braecke, 
Mijn toeverlaet, immers nu doogbt, 
Dat mijnen mond eens u ghenaeeke, 
Want ’t is den wil van die u sooght. 
Mondeken soel ick moet u kussen, 
Om mijnen brand alsoo te sussen. 
De biekens cleyn op d’inckel tipkens, 
Ilaelen bun aes, en heunigh soet, 
Yan u roo-glalle suycker lipkens, 
In coeverheydt en overvloedt. 
Mondeken soet ick moet u kussen, 
Om mijnen brand alsoo te sussen. 
Maer mondeken waerin gbegoten 
Is al het geurigh muscleiaet, 
Wat reden ist dat gby ghesloten 
Soo langhen tijdt voor my nu staet? 
Mondeken soet ick moet u kussen, 
Om mijnen brand alsoo le sussen. 
Acb ! dat ick kuss’ die purper rooskens 
Van uwe wanghskens sonder vleck, 
Welck ick u moeder l’alle pooskens 
Met mijnen adein over-deck. 
Mondeken soel, ick moet u kussen, 
Om mijnen brand alsoo te sussen. 
Ach! dat ick kuss’ die crollend’ hairkens, 
Die flichelen 1 dweersch ende crom, 
Gbelijck of doen cleyn vvater-baerkens, 
U hoofdeken heel om end’ om. 
Mondeken soet ick moet u kussen, 
Om mijnen brand alsoo te sussen. 
J Vliegelen , frequentalivum van vliegen. 
