SLOTWOORD. 
Zoo hebben wy de nederlandsche dichtkunst beschouwd, gedu- 
rende al den tyd dat zy scbier uitsluitelyk in de Belgische gewesten 
heeft gebloeid. Ja, met fierheid mogen wy den grooten Bilderdyk 
nazeggen : 
De hoefbron moge alom in duizend bochten springen, 
’T is Vlaanderen dat den Wel op Neerlands grond ontsloot. 
Eerst zuiver en krachtig waren tael en poezy, om dat het eigene 
nog niet verloochend was, om dat men nog den stam kende, waeruit 
men was gesproten. Langzamerhand verloor de tael, gelyk elke an- 
dere, van hare zuiverheid. Eerst had deze verbastering plaets door het 
verkeer met franschen en het vertalen hunner werken; later aen 
vreemde meesters onderworpen, wilden deze gedurig hunne tael ons 
opdringen. Yond dit voor de openbare akten tegenstand, de list vond 
een ander middel uit : men trachtte de tael in haer zelve te verande- 
ren. Onder der mantel van aenmoediging, was scbier niet één uit- 
heemsch woord dat zich niet het borgerrecht aenmatigde. Ook de 
rederykers, door de vorstelyke aenmoediging gevleid, waren, van 
hunnenkant, voor den vreemdeling voorkomend, en bastaerdwoor- 
Tom. XIV. 36 
