( 142 ) 
« Datti hem vele leide 
Beraden hadde, diese daer liet; 
120 Want haers lijfs en waer niet. # 
Roelant hoorde d ese taie, 
En volgheden alsoe wale , 
En stacken in den scilde 
Alsoe verre als lii vvilde, 
125 Eh waerpen onweerde 
Doot van den peerde : 
v°. b. Een woort en sprac hi nemmee, 
Eh brac den hais ontwee. 
Doen seide de grave Roelant : 
150 « Over in der duvel bant! 
Ghi beloghet minen heere 
Eh seit hem lachter eh oneere : 
Datti ons qualike 
Ghelaten hadde in dit rike. 
155 Edel Fransoyse, » seiti, « slaet, 
Want ons te doene staet : 
Het hevet emmer een becocht, 
Die jeghen Gode heeft ghewrocht. » 
Die hertoghe Franceroen, 
140 Hoort watti sal doen; 
Rouwe was in hem groot, 
Dat sijn neve soe was doot : 
Hi verrechtem sciere 
Op den coenen Oliviere, 
145 Eh stac hem een gat wide 
Neven den halsberch, aen deeir side, 
Datter dore liep sijn spiet; 
Nochtan en quetstine niet. 
Olivier riep sijn tekijn : 
150 Hi pensde het soude ghewroken sijn. 
Hi vermat hem, waerlike, 
Dat soete lant van Vrancrike 
Sijn eere soude verliesen, 
En si aile de doot kiesen. 
155 Olivier hads toren, 
En rechtem op te voren. 
Hem gheviel die avonture, 
Dat hine stac al dure, 
Eh viel ter eerden neder : 
