( U 4 ) 
200 Die van der onmachl was opghestaen. 
Plem waren verdonckert daer 
Die oghen scoon en claer ; 
Nochtan de/i groot ghenent, 
En ghinc vechten al bleiit. 
205 Die edel grave Roelant 
Volgkede Oliviere tliant, 
Ende nam sijns ware 
In der Sarrasine scare. 
Als Olivier vernam 
U.r°.b. 210 Dat Roelant bi hem quam, 
Gaf hi hem een en slach, 
Dat hi en hoorde, no en sacli. 
Doe sprac die grave Roelant 
Tôt Oliviere thant : 
215 « Lieve gheselle, waer bi 
Soe hebdi gheslaghen mi ? » 
— « Lieve gheselle, me sie u niet; 
Mi es leet, dat u es ghesciet. 
Verghevet mi dor Gods eere, 
220 Want het rouwet mi herde zeere. » 
Doen sprac Roelant : « Olivier, 
le vergheeft u gbeerne hier. » 
Olivier neech hem dor dat, 
En trac achter een luttel bat; 
225 Want hem porrede die doot, 
Die hem dede pine groot. 
Hi viel neder op die eerde, 
En bat Gode weerde : 
« Heere vergheeft mi mijn mesdaet, 
250 En hebt mijnre zielen raet; 
Wilt haer verleenen hemelrike, 
Want ic u ghetrouwelike 
Ghedient heb al mijn leven. 
Noyt en woudic u begheven. » 
255 Doen benedhi Kaerle, den heere, 
Eh dancte hem al der eere, 
Die hi ye van hem ghewan, 
Eh Roelant boven aile man. 
Sijn hande hi ten hemel slac; 
240 Daer na hi nemmeer en sprac. 
Dus bleef Olivier doot. 
