gr 
( 159 ) 
Die Fransoyse selen hier sterven 
Bi u, ende bederven. 
33 Dieconinc Kaerle, ons heere, 
Heeft verloren emmermeere 
Beide hulpe ende raet; 
Dat heeft ghedaen u loeverl aet; 
U coenheit selen \vi becoopen, 
40 Wine mogheiU ontriden noch onlloopc n; 
Wi moete n aile die doot Àiesen. 
Vranckerike sal sijn eere verliesen ! » 
Tulpijn hevet ghehoort 
Van hen beiden dese woort ; 
45 Derwaert hi sciere doe reet ; 
Want die taie was hem leet. 
Hi began daer te castien 
Olivier den ridder, den vrien ; 
Hi seide daltet Gode afdochle 
50 Dat men daer ave spreken mochte: 
« Wi selen onlanghe leven; 
Dese werelt moeten wi begheven ; 
Wi mog'hen blidelike sterven, 
Want wi hemelrike verwerven. 
53 Tblasen en can nu uromen niet, 
Datter ons goet af ghesciet. 
Hets te spade begonnen ; 
Eer wi Kaerlen ghewonnen 
En der Fransoyse cracht, 
60 Het soude wesen donker nacht. 
Nochtan waert goet ghedaen; 
Kaerle sal comen saen, 
En ons soe diere wreken, 
Dat men daer ave moghe spreken. 
65 Hi sal ons vele weerde 
Doen graven in die eerde, 
Dat ons wolf no hont 
En slic ke in sinen mont. » 
Boelant antwerden ghereit : 
70 « Heere, ghi hebt waer gheseit. » 
Doen sette Roelant 
Te monde den Olifant, 
En blies met groter cracht 
En met al siere macht. 
