( 162 ) 
Die Fransoyse doe spraken : 
160 « Mochten wi Roelant ghenaken, 
Soe wine levende vonden 
Wi sowden slaen diepe wonden. » 
Maer si duchte n stranghe, 
Dat si merren soude?i laughe. 
165 Si saghen na die sonne; 
Si baden Gode dat hi ben onne , 
Dat si daghes hadden meer 
Om te wrekene haren heer. 
Kaerle reet al dat hi mochte, 
170 In sereghen ghedochte; 
En die hem reden naer 
Dreven groot mesbaer. 
Si maecten passen overal, 
Beide op berch en in dai. 
175 Sine wouden niet /iden, 
Daer men omme moeste riden, 
Doen sprac Kaerle, die vrie : 
« Nu helpt, Sente Marie ! 
Dits mi van Guel/oen comen, 
180 Dat kebbic wel vernomen. 
[Die verrader Guelloen 
Sprac : « Heere, wat wildi doen? 
Hadt .1. ander gheseit, 
le bielt over loghen ghereit ! » ] 
185 Die scriftuere vertellet ons wel 
Dat sine vorders waren fel. ' 
Si sloeghen den keiser Juliene, 
Dat groot iamer was te siene. 
Int cappittel te Rome sijt daden , 
190 Daer si clen aenslach hadden ôeraden 
Eh vermordene sciere, 
Ende worpen in ene?t viere. » 
Hi hadder tw antich dusant 
Met hem bracht int lant. 
195 Si waren swert als aterment 
Ende ru als .1. rent, 
Beide anscijn ende hande, 
Maer wit waren hare lande. 
