( 186 ) 
So \vi cloen Gode onsen Vader. 
25 Ten eersten doen si vernamen 
Dal si totten Fransoysen quamen, 
Rcden si met bliden gbedochten , 
Also gheringhe als si riden mochlen. 
Des conincs ueve quam voor te haut , 
50 Ende brachle in sijnder hant 
Eenen stoc seer rikelijc, vol hooveerde, 
Als een die vechtens begheerde. 
Lachende sprac hi: « Coninc, edel heere, 
Hoort naer mi, door u eere. 
55 Ic'heb u ghediend menighen dach 
Met aile tgheen dat ic gheleesteu mach , 
Ende menighen strijd met u beghounen, 
Ende menighen camp met u ghewonnen ; 
Een ghifte bid ic u te hande, 
40 Dat is om den [dood]slach van Roelande. 
Ic sal hem verslaen met minen sweerdej 
Dat beloof ic u, coninc van hoogher weerde. 
Hoort naer mi, heer Marcelijs, al sonder waen 
Dien fellen Kerstenen sullen wi wederstaen , 
45 Eù maken u vri gheweldich heer van Spangiën , 
Ende Kaerle verdriven met grooter callangiën , 
Ende maken u heere van aile kerstenrike; 
Des gheloovet mi warachtelike. 
Ic make u quijtvan allen desen stride, 
50 Dat ghi, binnen uwentide, 
Nemmermeer dach en leeft 
Dat ghi Kaerle eenighen tsijs gheeft. » 
Die coninc Marcelijs, dat is waer, 
Gaf hem die ghifte daer 
55 Met sinen handscoe, te dien tide; 
Des was sijn neve vroe ende blide. 
— « Gheminde oom, » seide hi, « lieve heere! 
Mi hebdi ghedaen groote eere, 
Dat ghi mi dit hier hebt ghegheven; 
60 le sal il danken aile mijn Ieven. 
Nu bid ic u noch, Coninc, heere vaillande , 
Vs. 40. Dood is te veel ; de uitkonisl kan van geene belofte afhangen 
Vs. 45. Uitg. : le make, 't geen den zamenhang breekt. 
Vs. 48. Uitg. ; gheloove. 
