( *87 ) 
Om twaetf uwer mannen te handc, 
Dat ics u emmerméer moet bedanken , 
Om te vechten teghen iwaelf Vranken. » 
65 Doen Staphans so anlwoorde 
Franseroen, aïs hi dat lioorde. 
Die ook des conincs neve was : 
« Oom, » seide hi, « ic vrage u das, 
le ende hi, wi sullen in die Kerstenen varen, 
70 Dies en willen wi niet ontbaren. 
Menich man sal wel aensien, 
Maer dese strijd sal ghescien. » 
Doen sprac daer noch Gursael, die sarasijn, 
Als dat hi daer ooc een af woude sijn. 
75 Soe sprac die barbarijnsce payen : 
Hi woude ooc met den twaelven strien 
Op die fransche Kerstene partie, 
Ende reet den coninc neven der sie; 
« Onse wille, » seide hi, « sal nu voortgaen , 
80 Heer coninc, en twifelt er niet aen; 
Mamet is beter, sijt des ghewes , 
Dan der Kerstenen ghecruuste God es. 
Siet hier mijn langhe groote sweert, 
Dat ic lief hebbe ende weert ; 
85 le sait noch teghen Durendael doen clinken, 
Oft Roelant sal mi in deerde ontsinken. 
Die Fransoysen sijn al verloren, 
Ja, comen si int velt te voren! » 
Doen sprac Àstromarijs met dien ; 
90 Hi was ook een fel vroom payen, 
Daer ik u hier af vertelle, 
Ende Astromoch, sijn gheselle : 
Verraders waren si quaet ende fel ; 
Dies waren si gheproeft herde wel. 
95 Tôt den coninc datse spraken, 
Ys. 68. Uitg. : ic volghe u das. 
Vs. 75. Uitg. : Doen sprack daer een barb. paexjen , Hi woude oock met een van den 
twaelven strxyen, enz. Onzin. Vglk. fragm. B, vs. 8. \Vat het rijm hclrefl , lees païen ; 
strien. 
Vs. 77-78. Uitg. : partye . zyen. 
Vs. 80. Uitg. : niet aen, sonder waen. lk lieb sonder waen uitgeschrabd. 
Vs. 00. Uitg. : Payen, van dien. De twee laetste woorljes, die ik uilgeworpen heb , 
waren cens voor den volgonden regel bestenod, in plaets van Daer — af. 
