( 188 ) 
Ende vermaten hem hooghe saken, * 
Dat si Olivier ende Roelande 
Souden doot slaen met haren brande, 
Ende aile dander ghenooten mede 
100 (Dwelc van hem was een domine rede), 
Ende si souden met haren sweerde 
Bloedich maken die groene eerde 
Al met der Iverstenen bloede; 
Dat spraken si met hooghen moede. 
105 Noch een ander ridder, wide becant, 
Quam ooc voort gkeloopen te liant, 
Tarters hiet hi; dat was waer, 
Totter aerden al svvart sloech hem si.jn haer. 
Hi begonde hem seer te vermelen : 
110 Dies en wilde hi niet vergheten, 
Hi soude Roelande ende Olivier met sinen sweerde 
Beide doen versoeken die groene eerde. 
Een ridder wel wide becant 
Quam ooc voort gheloopen te haut; 
115 Margarijs hiet bi, die vrie, 
Die heer was van Sabelie. 
Hi was een schoon vroom payen 
Ende een volmaect ridder int strien. 
Doorsijn groote uutnemende scoonheit 
120 Beminden hem die vrouwen ghereit. 
Hi sprac so lude als hi woude 
Ende vermat hem hoochlijc dat hi soude 
Roelande ende Olivier slaen, 
Datse die dood niet en souden onlgaen. 
125 Hi sprac : « Tis nu so verre ghebrocht 
Dat die meeste Karels ghenooten sijn vercocht. 
Ic waen haer leven onlanghe van dure, 
En doetet niet die quade avonture. 
Coninc Kaerle, met sinen grauwèn baerde, 
150 Verliest heden de bloeme van der franscer aerde, 
Dies hi qualiken mach ghenesen, 
Want hi van Roelande noch van aile desen 
Vs. 105. Uitg. : ander reden, maer in de noot verbeterd. Vglk. vs. 115. 
Vs. 107. Uilg. : heet , en zoo op meer plaetsen. 
Vs. 110. Uilg. : hi hem selven niet vergheten . 
Vs. 127. Uilg. : sal dueren : avontueren. 
