( 192 ) 
J a ! behout mi God dat leven mijn! 
Liever vele soe wil ic sterven eerlike, 
Dan bi mi scande ghecreghe Vrancrike. » 
Doen sprac lot Roelande die wise Olivier : 
240 « le neme die scande alleen op mi hier, 
Verstaet mi wel, van ons allen te voren, 
Wildi hier nu blasen uwen horen? » 
— « Trouwen, » sprac Roelant, « neen, ic niel! 
Dat en wille God niet dat ghesciet, 
245 Dattet soete kerstenrike bi mi 
Sijn eere verliese, het is also vri. 
Laet ons aile heden peisen om die eere, 
Ende dat die coninc, onse heere , 
Ons om onse slaghen sal beminnen ; 
250 Ooc sullen wi Gods hemelrike ghewinnen. » 
Roelant was sijns lijfe seer goet, 
Olivier gheradich ende vroet ; 
Hem beiden en mocht niemant vervaren , 
50 wanneer dat si ghewapent waren. 
255 Noch sprac die wise ridder Olivier : 
« O Roelant, ghi moocht nu merken hier 
Menich vole ende wel aensien : 
51 commen ende en willen niet vlien; 
Ende ghi, îaeen! weighert mi nu, Roelant, 
260 Hier te blasen den Olifant; 
Dedijt, ons quam te hulpett die coninc 
Ende met hem menich kersten edelinc. 
Merct nu ende neemt ware, 
Wi hebben hier een cleine scare; 
265 Maer God mach meer dan al dit he<er; 
Vs. 238. Uitg. : Dan by my die schande ghecreghen van Vrancrijcke. Maer wie zal 
de ongerijmdheid der twee voorgaende regels verschoonen , wanneer men ze door de 
ponctuatie zamenbindt, gelijk in de uitgave? 
Ys. 242. Uitg. : Wildi ghi hier. Was het eens wilde of icildet ? 
Vs. 245. Uitg. : Dattet het soete kerslenrycke , enz. , waer ook w el Vrancrike moet 
staen ; de woorden het soete en het is also vri passen alleen op dit laetste. De proeven 
daervan staen overal. 
Vs. 251. Uitg. : zij7is lijf. 
Vs. 258. Onzin. Vglk. fragin. H, vs. 19, en de aenteek. op die plaets. Het is dus 
eene oude wond. 
Vs. 264. Vglk. fragm. H, vs. 26. De oude tekst , die reeds bedorven was, is nog 
meer door den oimverker verbroddeld. 
