( 193 ) 
Dat is onts eon scoone weer. » 
— « Wi vvillen ons vercoopen diere , » 
Sprac Olivier, die ridder fiere, 
« So dat men van ons ghewaghe' 
270 Van nu tôt in domsdaghe. » 
Doen sprac die moedighe grave Roelanl : 
« Olivier, dat is so becant, 
God sal onser ghewouden ; 
Wi sullen hier velt ende strijt behouden. » 
275 Doen spraken si aile te samen, 
Die edel Kerstenen, die daer bi quamen , 
Tôt Roelande ende seiden 
Datse veel liever daer, opter heiden, 
Verslaghen doot souden bliven, 
280 Eer si hem lieten van daer verdriven. 
Roelant ende sijn gheselle Olivier, 
Die waren beide van herten fier. 
Si begonsten doen in een te scaren 
Aile die daer bi hem beiden waren. 
285 Die deuchdelike bisscop gaf den raet: ; 
Het was redit, want sine daet 
Was goet ende loflijc, 
Ende den vianden vreesfijc. 
Hi voer van scaren te scaren , 
290 Hi wildese met Gode bewaren. 
Hi dede daer een scoon sermoen 
Ende hiet hem wat si souden doen. 
« Ghi siet wel, »• sprac hi, « hoet ghescepen is, 
Àls dat wi aile sijn vechtens ghewis. 
295 leghelijc peinse om die eere, 
Ende om Gode, onser aider heere. 
Hi sal onser wel ghewouden ; 
Bliven wi dood, wi sijn behouden. 
God doochde doch die pine groot 
Vs. 266. Uig. : Dat is een schoon weer. 
Vs. 283. Uitg. : begonsten hem doen. Vglk. fragment H, vs. 46. 
Vs. 289. Uitg. heeft dit vers op deze plaets niet., maer acht en veertig regels 
verder. Vglk. fragm. H, vs. 49-52. 
Vs. 296. Uitg. : onser aider. Vglk., wat de verbuiging van ons betreft, fragm. L, 
vs. 562 : onser allen ziele ; al is er zeker verschil in de gelijkheid. 
Vs. 298. Zoo! Vglk. fragm. L, vs. 90, en //, vs. 52 en volgende. 
Tome XVI. 13 
