( i 94 ) 
500 Ende onfinc voor ous die bitter doot. 
Die des ghedinct in desen daghe 
Ende slaet groote stranghe slaghe , 
Mach wel hoochliken sterven , 
Want hi sal Gods hemelrijc verwerven. 
505 Nu laet ons bidden Gode ghenade 
Dat hi ons wil le staen in stade 
A \len , heden op desen dach, 
Want hi doch aile dinc vermach. » 
Die bisscop gaf hem die benedictie allegader 
510 Endebevalse Gode den hemelscen Yader. 
Gheen ander penitencie en gaf hi hem daer, 
Dat segghic u voor waer. 
Olivier ende Roelant 
Die hadden daer die voorderhaut, 
5io Ende trocken yoort met haren scaren, 
Als die gheen die onvervaert waren. 
Roelants paert Met Yolentijf. 
Ten was n och man noch wijf 
Die beter paert ye ghesach, 
320 Dan dat en was op dien dach. 
Sijn wapenen stonden hem eerlike, 
Als eenen vroomen ridder ghelike. 
Die edel grave Roelant 
Voerde een witte vane in sijn hant , 
325 Die seer lanc was ende breet. 
Cierliken hi daer mede reet; 
Ende sijn ghetrouwe gheselle Olivier, 
Die coene was ende fier, 
Quam costelijc ghereden openbare, 
550 Aider voorste in die scare. 
Die Kerstene ridders quamen achter, 
Die seer noode eenighen lachter 
Vs. 300. Uitg. : voor ons allen die b. d. 
Vs. 503. Hoochliken = blijdelijk, gelijk verhooghen of verheughen verblijden is. 
Ys. 306. lîitg. : wilt. 
Vs. 307. Uitg. : Als huyden. Te nemen gelijk men soms als nu leest ? 
Vs. 312. Uitg. : seg ick u voorivaer. 
Vs. 318. Uitg. : nietman, noch wijf. 
Vs. 319. Uitg. : partye. 
Vs. 322. Uitg. : ridders. Dit vers vermengt de oude tael met de jongere. 
Vs. 529. Uitg. : Quamen. 
