( '93 ) 
Over hemlieden souden hèbben Ialen gaen, 
Si en haddent coenlijc wederstaen. 
335 Roelant sprac al doe 
Den edelen Kerstenen manlijc toe, 
Ende vermaendese van scaren te scaren 
Datse hem niet en souden vervaren, 
Maer vromelijc die Sarasine bevecbten 
340 Ende met scerpen lanciën ridderlijc berechlen. 
« Laet ons sachtelijc henen riden saen 
Ende ons paerden met sporen slaen! 
Die heden nietsal ridder sijn; 
Hi verliest die liulde mijn 
343 Ende den loon van onsen heere ! 
Nu elkerlijc peise om die eere. 
Die hier sterft, hi vaert in hemelrike, 
Ende hi wert Gods enghelen ghelike. » 
Aldus reden si voet voor voet, 
350 Tôt datse quamen in der Sarasinen ghemoet. 
Als dit Roelant hadde gheseit, 
Quammer een boode over ghereit 
Ghereden, die hem seide, 
Dat hi daer opter heide 
355 Hem twaelfster wilde vechten 
Teghen tvvaelf vroomste Karels knechten , 
Ende dats hem niemant, aen gheen side, 
En onderwonde van den stride. 
Roelant die sprac ghewarichlike. 
360 « Wi belovent te houden blidelike ! » 
Die grave Roelant ende die gheselle sine 
Vs 341-342, Ik sprac reeds vroeger (blz. 90, aent. op vs, 155 van fragm. L) van deze 
twee domnic regels ; maer honderd andere zijn hier nogerger bedorven. 
Vs. 344. Uitg. : Hi verliesl heden die hulpe mijn. 
Vs. 545. Uitg. : Heere, sic ; maer ’t is Karel die bedoeld wordt. 
Vs. 347. Uitg. : vare. 
Vs. 550. Uitg. : inden Sarrasinen. —Na dit vers staet een opschrift. 
Vs. 354. Uitg. : heefl van regel 555 en 354 een vers gemaeckt. Voorls staet daer ghe- 
rede ; de rest liet ik onaengeroerd, behalve dat ik uit Karells de t verbande. 
Vs. 358. Uitg. vergat dien regel. Vglk. fragm. L , vs. 152. 
Vs. 360-561. Vglk fragm, H, vs. 113 114. 
