( t% ) 
Reden mannelijc teghen die Sarasine 
Doen quam des conincs neve voort 
Ende sprac sijn overmoedich woorî 
563 Totten Kerstenen, ende seide : 
« Dat hi hem veele leide 
Beraden hadde diese daer liet, 
Want haers levens en ware doch niet. » 
Als dat hoorde die ridder Roelant, 
570 Stac hi met sporen sijn paert te haut. 
Doen vercoos elkerlijc dieu sine/t 
Daer ghinc£ in sorghen ende in pinen, 
Ende Roelant verrechte hem, God weet! 
Op den ghenen die hadde gheseit 
375 Die spitighe hooveerdighe taie, 
Ende hi gheraecten also wale 
Dat hi hem reet door den scilde 
Int lijf, also verre als hi wilde, 
Dat dit speere hem door den buuck -woel. 
580 Ende hem sijn roode bloet 
Van den steke uten live spranc. 
Des wist hem die Sarasijn cleenen danc; 
Want Roelant velden met grooter onwaerde/i 
Van den paerde opter aerdeu, 
385 Dat hi noyt een woort meer en sprac. 
Doen sprac die grave Roelant : 
« Nu vaer in der duvelen liant! 
Du beloghes valseelijc minen heere, 
Ende spraect van hem lachter ende oneere 
590 Als dat hi ons hier sorghelike 
Gbelaten hadde in dit aertrike. » 
Hi sprac voort als een edelman : 
« Nu help ons God ende Sint Jan! 
Edel kersten Fransoysen, nu slaet, 
295 Wantet hier nu te doene staet. 
Hier heeft een metter doot becocht 
Die teghen Gode hadde ghewrocht. 
Wi hebben recht ende si onrecht ; 
♦ 
Vs. 371-372. Uitg. : die sine en volg. regel : pyne. 
Vs. 573. Uitg. : ghinck. 
Vs. 583. Uitg. : velde met grooter onwaerde. 
Vs. 584. Uitg. : opter aerdé. 
Vs. 59i. Uitg. : aertijcke. Hij wil zeggen in dit land. 
