( 197 j 
Goci sait scheiden; coenlijc vecht. » 
400 Die groote sarasijnsche hertoghe Franserôen, 
Ten leefde gheen wreeder Saragoen, 
Hi hadde des rouwe groot, 
Dat hi sach sinen neve ligghen doot; 
Waerom dat hi hem verrechtede sciere 
405 Op den voorsienighen ridder Oliviere. 
Hi was een Sarasijn wel ghcacht 
Ende een man van grooter cracht. 
Seer lude riep hi sijn teekijn 
Ende seide dat hi ghewroken soude sijn; 
410 Maer hem gheviel die cranke avonture, 
Want hem Olivier stac den halsberch dure, 
Soe dat hi doot viel ter aerden neder, 
Ende en conde niet opghestaen weder. 
Doen sprac die ridder Olivier : 
415 « Wi achten seer clein u dreighen hier! 
God sal onser, so hoop ic , ghewouden, 
Dat wi van desen strijt sullen victorie houden; 
Edel Kersten, » riep Olivier, « nu vecht met simien, 
Wi sullen hier dit velt ghewinnen! » 
420 Courabel, die wreede sarasijnsce coninc, 
Dat is een warachtich dinc, 
Hi was van Barbariën gheboren ; 
Hi quam met hooghen moede ghereden voren, 
Roepende lude totten Sarasinen : 
425 « Ghi heeren, met hoe luttel pinen 
Moghen wi nu desen strijt doorvecblen 
Teghen dese snoode kersten knechten ; 
Want dese arme fransce kativen 
Moeten hier al dood versleghen bliven, 
450 Oft si sullen ons door daerde outvlien 
Twelc hem qualiken macli ghescien. » 
Dit hoorde die fransce bisschop,vol deuchden fijn ; 
Dit woort toornde hem iut herte sijn. 
Hi liet sijn paert met sporen vlieghen, 
455 Als een die Gode niet en Wilde bedrieghèn. 
Hi diende hem ghetrouwelike, 
Vs. 402. Uitg. : den rouwe, 
Vs. 404. Uitg. : hi verrechtede, zonder hem. 
Vs. 425. Vglk. fragm. H , vs. 168. 
Vs. 431. Uitg. : hvelken. 
