( 198 ) 
Want hi doorslac dien couine seer vreeselike, 
Oft hi woude oft niet en woude, 
Dat hi dood ter aerden viel op die monde. 
440 Hi sprac: « Villein, vuul stinkende payen, 
Ghi seit dat wi souden vlien; 
Ghi liecht, wi en hebbens gheen gheere! 
Wi sijn noch rustich in die weere; 
Ende u, vule honden, willen wi slaen ; 
443 Ghi en suit ons so noch niet ontgaen. » 
Die edel bisschop riep Inde : « Monjoye! » 
Den fellen heidenen te vernoye. 
Dies verbliden hem die kersten Yranken, 
Ende vochten dat mense eewelijc mochte danken. 
430 Die wel gemoede ridder Eggherijn , 
Ghebenedijd so moet hi bi Gode sijn ! 
Hi stac Malprise van Brigale, 
Dat segghic u met waerachtigher taie, 
Door den scilt, eer dat die lancie brac, 
433 Des so hadde hi groot onghemac ; 
Want lii dood ter aerden voor hem allen 
Van den paerde neder quam ghevallen. 
Die vrome edel hertoghe Sampsoen, 
Hoort nu wat vromer feiten hi sal doen. 
460 Den fellen Sarasijn Ancrise reet hi aen , 
So ruterlijc,dat hi der dood niet en mocht ontgaen. 
Hi stac in stucken sinen scilt; 
Dat hi niet meer te gader en hilt, 
Ende sloech hem ter aerden neder, • 
463 Dat hi daer na noyt op en stont weder. 
Daer na so quam Anser, die wise, 
Ende verrechtede hem op Torgise, 
Die welc heere was van Tortelose. 
Hi dede hem groote nose, 
470 Want hi hem tlierte doorslac metten spriete. 
Vs. 441. Uitg. : siet. 
Vs. 449. Uitg. : mocht be'dancken. 
Vs. 451. Uitg. : moet ghi om G. 
Vs. 453 Uitg. : zeg ick u met xvarclitiger talen. 
Vs. 463. Uitg. : hiell; hetgeen met scielt ( fragni. L) rijmen zou. 
Vs. 468. Uitg : Die welck een heere was. Hij was heere, niet een heere van T. 
Vs. 470. Uitg. : spriete ; ghenieten; het geen hier blijft voor de lielhebbers van zulke 
rijmen. Jammer maer dat fragm. L hier eenc leenitc heeft en dus de ware les hun 
onder de oogen niet kan gebragl worden. 
