( 203 ) 
605 Aïs dil sijn gheselle Roelant vernam, 
So sprac hi : « mijn gheselle is gram, » 
Ende riep lude : « Montjoye! » omdat 
Ili hem vertroosten soude te bat. 
« Och! edel Kerstenen , nu vromelijc slaet, 
610 Wantet ons aile wel te doene staet. 
Ic hebber heden so veele ghevelt, 
Datse niet en moghen sijn ghetelt. » 
Noch so sprac Roelant tôt Olivier : 
« U swaert Anlecleer heeft seer ghebelen hier 
615 Op die Sarasine, op die Gods ghenade; 
Twi troctijt uut so spade? » 
— Ic enbads gheen moete, glieselle Roelant ; 
So besich was ik metter hant, 
Daer ic metten trenchoene vacht, 
< 620 Dat icker niet en hebbe op gheacht. » 
Olivier hielt dat swaert in die hant, 
Dies hem vermaende die grave Roelant, 
Ende dedet daer wel in aenscine 
Aen Walbrune, dien hi in grooter pine, 
625 Op die scouderen, tôt opten sadel, sloech onlwee , 
Ende wondet ors dattet nemmermee 
Man ghedraghen en mochte ; 
Twelc Roelant dede int herte sochte. 
Doen sprac die edel grave Roelant : 
630 « Gheselle, hier van sidi bekant 
Over menighe voorledene daghen , 
Van aldusdanighe groote slaghen ; 
Twelc ons nu es een loflijc dinc; 
Hier omme bemint u Kaerle, die coninc. » 
635 « Montjoye! Montjoye! » riepen si aile doen, 
Dander Kerstenen, ende reden ridderlijc toe. 
Die wise Olivier ende Roelant 
Vochten met gheweldigher hant, 
Ende die voornoemde bisscop van daden fijn, 
Vs. 6io. Vati de domheid van den omwerker, op geheel deze plaels kunnen alleen 
nog bij hem voorbeelden gevonden worden. 
Vs. 617. moete zal wel hier voor nood gebruikt zijn. 
Vs. 622. Uitg. : Dies vermaende hem. 
Vs. 624. Uitg. : Van Walbrunen , die hi. Vglk. vs. 688. 
Vs. 625. Uitg. : sabel. 
Vs. 635. Uitg. : betooflyck. 
