( 208 ) 
765 Ende sloeghender doot, in corter wile, 
. * 
Meerdan twee hondert bij ghetale 
Van den aider hoochsten uni sconincs sale. 
Roelant ende die voorsienighe Olivier, 
770 Die waren beide van herten fier ; 
Elc had in sijn fiant een scherpsnidende sweert, 
Die menicfi marc wel waren weert; 
Deen hiet Antecleer ende dander Durendale , 
Die waren ghetimpert van finen stale ; 
775 Niemant en mocfitse wederstaen, 
Diese daer mede conden gheslaen. 
Roelant, die grave hoogh van moede, 
Was seer besprengfit met den sarasijnscen bloede. 
Dit siende Olivier sprac al te fiant : 
780 « O God almacfitich! wat ridder is Roelant! 
Ic wane men sijn gfielijc niet vinden en moefite, 
Al waer dat men aile die werelt doorsochte. 
Och! wat gbeselscap van ons beiden 
Sal cortelinghe, lacen! moeten sceiden. 
785 Die coninc Kaerle, ons heere, 
Die verliest nu emmermeere, 
Dat weet ic wel ghewarichlike, 
Twelc hi wel beclagfien maefi ende al kerstenrike. 
God gonne ons dat elc goet man, 
790 Die Gode mint ende dieuen can, 
Voor ons bidde, dat wi fiemelrike 
Moghen ghewinnen eewelike. » 
Doen stac hi met sporen sijn paert te fiant, 
Ende quam daer te hulpen den grave Roelant, 
795 In dier grooter noot daer fii in was. 
God moetet hem danken das! 
Ende also gheringhe als si vernamen 
Datse daer bi malcanderen quamen, 
Elkerlijc daer den anderen bat 
800 Niet te sceiden op die stat. 
Vs. 766. Uitg. : « waerschijnlijk ontbreekt hier een vers. » Tïouwens hoogsl vvae 
scliijnelijk , ook laet ik het mede tellen. 
Vs. 768. TJitg. : uut des conincx. 
Vs. 777. Uitg. : hoôghe. 
Vs. 789. Uitg. : gonne om dat. 
Vs. 800. Uitg. : Niet scheyden toi op die sladt. 
