( 212 ) 
Olivier, den ridder vrien, 
900 Ende bat hem door Gods eere, 
Dat hi des en vermaende wemmermeere ; 
Maer dat hi Roelande verdroeghe, 
Ende groote slaghen sloeghe, 
« Wi sullen, » sprac hi, « onlanghe leven, 
905 Dese vvereld moeten wi, lacen! begheven. 
Och! wi moghen wel blidelijc sterven, 
Want wi sullen Gods hemelrike verwerven.. 
Ons en helpt dat blasen niet, 
Datter ons eenich goet af gliesciet; 
910 Ooc eest te spade nu begonnen, 
Want eer wi den keiser hier ghewonnen 
Ende aile der edelre Kersten cracht, 
Het soude wesen donker nacht. 
Nochtans meinic wel sonder waen 
915 Dattet goet ware ghedaen ; 
Want Kaerle soude ons te hulpen comen, 
Als hi den horen heeft vernomen , 
Ende hi sal ons so eerliken wreken 
Dat men daer langhen tijt af sal spreken, 
920 Ende dat die heidenen niet en sullen keeren : 
Dat sal hi Gode ende ons doen ter eeren. 
Hi sal ons deerliken vinden versleghen, 
Aen heiden, aen velden, aen weghen, 
Ende hi sal ons jammerlijc beclaghen 
925 Ende ter kerken cierlijc doen draghen, 
Dat ons wolf oft beest, in gheenre stont. 
En verslinden in haren mont. » 
Doen oversach die grave Roelant die sine. 
Die daer laghen in grooter pine; 
950 Som doot, som leefden si cranckelike. 
Vs. 901. Uitg. : des vermaende ymmerm. 
Vs. 902. Uitg. : Verdroeghe , vergave. Vglk. /4i0Gfragm. 1, vs. 15. 
Vs. 916. De tijden der wkwdn. soude, heeft, sal, komen kwalijk overeen 
Vs. 919. Uitg. : langhe tijt af sal weten te spreken. 
Vs. 922. Uitg. : sal deerlycken. 
Vs. 924. Uitg. : jammerlycken. 
Vs. 928. Hier staet een opsclirift van twee regels in proza. 
