{ 214 ) 
Sijn wi sculdich le bliven doot, 
963 Twelc is recht ende redene groot : 
Si en wouden ons in gheenre noot begheven; 
Waerom datse aile sijn doot ghebleven. » 
« O soete Yrancrijc, » sprac Roelant, 
« Hoe seere sidi nu ghescant, 
970 AI verwoest ende ontervet, 
Dattu onser bebsle ghedervet! » 
Doen noopte hi sijn paert, ende riep : « Montjoye ! » 
Den fellen Sarasinen te vernoye. 
Als een ridder vroom ende coene 
973 Sloech lii thooft af van Franseroene. 
Hi sloecher wel .XX. oft meere , 
Die aile waren groote sarasijnsche heeren. 
Doen sprac die bisscop totten grave Roelant : 
« O vrome Kersten, hier van sidi wel becant, 
980 Van dusdanigben grooten slaghen, 
Hier voortijds, over menighe daghen; 
Hier om met rechte, een ghewarich dinc, 
So bemint u Kaerle die coninc. 
In deser ghelike soude ooc doen 
983 Elc goet ridder ende baroen, 
Ende een ieghelijc Kersten goet, 
Daer God voor heeft ghestort sijn roode bloel; 
Want die niet en doet alsoo 
En prijs ic niet weerdich een stroo; 
990 Maer hi heeft recht, die dit doet, 
Ende hem corn ter ooc af goet 
Sonderlinghe, die hem toi Gode keert, 
Ende sijn wet met arbeide vermeert, 
Wederhi si clein oft groot van persoon, 
993 Hi verdienter mede Godes loon, 
Vs. 969. Uitg. : sidy. Het moest bistu , bestu of sijstu wezen, overeenstemmig met 
‘dattuJiebste, vs. 971 ; maer dit laetste zelf behoorde moeste of su-lste derven te zijn. 
Vs. 975. Uitg. : Francheroene. 
Vs. 977. Uitg. : Dut aile ivaren. Men sprak zoo , en vvij spreken zoo nog ; maer.... 
Het onrijm meere : heeren, laet ik. — Na dit vers staet een opschrift. 
Vs. 995. Uitg. : Si verdienter mede en breekt dan af na mede, inet de aenteekening 
dat hier een vers ontbreekt. ik Milde het rijmwoord aen. 
