( 219 ) 
Tbloel ran hem uut den monde; 
Ili wert bleec ende onghedaen 
Als die ter doot woude gaen ; 
Hi viel in onmachl al te liant. 
1123 Doen sprac die edel grave Roelant : 
« Wat sal ic doen, God, almachtich Heerel 
le bevreese mi dal alsitten seere , 
Want ic soude te voet bliven doot, 
Al en had ic anders gheenen noot. 
1130 Satie van desen paerde neder, 
le en quamer niet lichtelijc op weder. 
le wille mi haer nu diere vereoopen , 
le en wils ontriden, noch ontloopen. 
Och! mijn lieve gheselle Olivier, 
% 
1133 Moeten vvi, lacen! nu dus sceiden hier? 
Dats mi immer die druckelijcste dach , 
Dieu ic oyt met ooghen aensach ! 
Coninc Kaerle verliest heden meere 
Dat hem grootelijc gaet aen sijn eere. » 
1140 Van den rouvve diett daer hadde Roelant 
Viel hi in onmachte te liant; 
Maer sciere daer na hi weder bequam. 
Doen sach hi daer ende vernam 
Dat Olivier ten stride vvas gliegaen, 
1143 Die ooc van der onmacht was opghestaen. 
Sijn ooghen, die voormaels waren claer, 
Die waren nu verdonkert, dat is waer ; 
Twelc scade was ende jammer groot 
Van Olivier, den edelen ghenoot. 
1130 Nochtans de^‘ den Sarasinen groot torment, 
Daer hi ghinc al vechtende blent. 
Die edel grave Roelant 
Volchde hem rasschelijc te liant, 
Ende nam Olivier sinen gheselle ware 
Vs. 1143. Uitg. : Als hi ter d. 
Vs. 1124. Uitg. : viel in flaalen , in onmacht , 
Vs. 1133. Uitg : ivilts. 
Vs. 1136. Uitg. : den drackelycxslen. 
Vs. 1140. Uitg. : die daer. 
Vs. 1144. Uitg.: le stmjdc. 
Vs. 1150. Uitg- : dedy. 
