B IJ D K A G E 
TOT DE 
NATUUR- EN ONTLEEDKUNDIGE KENNIS 
VAN DEN 
MANATUS AMERICANUS. 
DOOR 
ir. Vrolik. 
Vreemd is het, maar intusschen door de geschiedenis der wetenschap steeds bevestigd, dat 
er enkele diersoorten zijn, hoewel niet bepaald tot de zeldzame behoorende , tot wier kennis 
men niet dan met groote moeite en als het ware stuksgewijze geraakt. Dat onder deze vooral 
de Lamantinen belmoren, zal wel geen onderzoeker der natuur mij tegenspreken, in den 
jare 1836 nog eindigde F. Cuvier in zijne Histoire naturelle des Cétacés, Paris 1836, p. 21, het 
overzigt van de natuurlijke geschiedenis van den Manatus Americanus ( Lamantin de VAmérique 
méridionale) met den wensch, dat spoedig een verlicht natuurkenner in de gelegenheid mogt gesteld 
worden , om dit zoo belangrijk dier te kunnen waarnemen en zijne beschrijving te voltooijen. 
Sedert hem zijn slechts vier schrijvers over dit onderwerp opgetreden: l c . A.F. A. Wiegmann, 
(Archiv ƒ. Naturgesch 4 ur Jahrg. Bd. I, Berlin 1838, p. 1) die eene voor 40 jaren reeds door 
den beroemden A. von Humboldt opgemaakte beschrijving der uitwendige gedaante en der 
innerlijke deelen van den Manatus van den Orinoko uitgaf en met opmerkingen van zijne zijde 
verrijkte; 2 U . H. Schlegel, ( Abhandl. a. d. Gebiete der Zoologie u. vergl. Anat. H. l.Leyden 
1841, pag. 9), die bepaaldelijk het vraagpunt behandelt, of er in Amerika twee soorten van 
den Manatus huisvesten , en tot zijne beantwoording de bewijsstukken bezigt, welke het be¬ 
roemde Rijks museum te Leyden bezit; 3 e . Ducrotay de Blainville , in zijne Ostéographie 
15™. f asemde , die slechts vfeinig aan de kennis van het geraamte toevoegt, maar vooral 
zich ten doel schijnt gesteld te hebben , om zijne denkbeelden omtrent de classificatie ingang 
te doen vinden, waardoor hij zich tot de stelling liet verleiden, dat de Lamantin en de Elephant 
tot eene en dezelfde orde behooren , waaraan hij dennaamvan Gravigrades geeft; 4°. H. Stan- 
nius , die in zijne Beitrdge zur Kenntniss des Amerikanischen Manatis, Rostock 1845 , menig 
belangrijk feit aan de kennis van den Manatus gevoegd, en zijne denkbeelden omtrent het 
soortelijk verschil toegelicht heeft. Hij kon echter slechts een zeer jong dier en twee schedels 
onderzoeken , maar luistert zijne naauwkeurige beschrijving met fraaije afbeeldingen op, welke 
de wetenschap verschuldigd is aan de bekwame teekenpen zijner voortreffelijke levensgezellin. 
Deze zijn hoofdzakelijk de bronnen, waaruit men, na het werk van Cuvier, zijne kennis van 
