geringe opening in voor den iierviLs pterygo-palatinus . Zij springen met de verhemelteplaten 
iets of wat naar buiten uit, om zich in te voegen tusschen de vleugelwijze uitsteeksels en de 
groote vleugels van het wiggebeen. 
De tusschen-kaakbeenderen (Fig. 10, 11, 12 g,g) springen sterk naar voren uit, en vormen 
dus het grootste gedeelte van de uitpuilende bovenkaak. Zij leveren het grootste gedeelte van 
den omtrek der neusgaten, vermits hun aangezigtsgedeelte naar achteren uitspringt, en zich 
schuift tusschen het opperkaakbeen en het oogkasgedeelte van het voorhoofdsbeen. Naar voren 
loopen de tusschen-kaakbeenderen in een afgeknotten en eenigzins afgeronden voorrand uit, 
en aan hunne verhemelte-oppervlakte bevindt zich aan elke zijde eene kleine tandkas. Er is 
een enkelvoudig en groot voorst verhemeltegat, met eene overlangsche doormeting van 0,015 
en eene dwarse doormeting van 0,07. 
Het grondstuk van het wiggebeen (Fig. 12, c) is breed en, in den grooten schedel, zaamgegroeid 
met het grondstuk van het achterhoofdsbeen, terwijl in den jongeren schedel nog eene dwarse 
lijn van scheiding zigtbaar is, die in de vrucht door eene kraakbeenige ruimte vervangen wordt. 
De vleugelwijze uitsteeksels vormen eene weinig diepe vleugelgroeve met eenen knopvormigen, 
slechts even aangeduiden en niet omgebogen vleugelhaak. De groote vleugels verbreeden zich 
aanmerkelijk van boven, en stuiten aldaar tegen wand- en voorhoofdsbeen. Zij bereiken der¬ 
halve de oogkas niet. De zwaardvormige uitsteeksels zijn uiterst klein en reiken ook niet tot 
aan de oogkas. liet ploegbeen verlengt zich niet naar voren , en evenmin het bcenig middel¬ 
schot van het zeefbeen; zoodat het grootst gedeelte van het middelschot der neusholte kraak- 
beenig is, gelijk mij vooral uit de schedels van 's Rijks museum bleek, waarin het kraakbeen 
door maceratie vernietigd is, zoodat alleen het zeer korte, beenige middelschot overblijft. Door 
deze beschrijving der wigge en der verhemeltebeenderen meen ik vereffend te hebben het verschil 
van meening, hetwelk daaromtrent bij de onderscheidene schrijvers bestaat, en waarvoor ik de 
vrijheid neem te verwijzen naar de Verhandeling van Stannius. 
Het rotsbeen ligt met den daaraan verbonden trommel (bulla ossea) geheel vrij tusschen het 
achterhoofdsbeen, het wiggebeen en de schub van het slaapbeen, waar tusschen het ingeschoven 
is, zonder, gelijk bij de overige Cetaceën , er eenvoudig aan to hangen (Fig. 12, d, cl). De hamer 
zit alleen in de trommelholte; aanbeeld en stijgbeugel zijn geheel vrij , en de basis van den 
stijgbeugel rust op het eirond venster. De gehoorbeentjes hebben eene zonderlinge gedaante, welke 
zich met die dezer beenderen in andere zoogdieren geenszins laat vergelijken. De hamer heelt 
eene korte en breede steel, waarvan de punt naar beneden en de scherpe kant naar buiten, naar 
het trommelvlies heen, gekeerd is. De knop ligt naar boven, tegen den wand der trommelholte 
aan, en heeft aan zijne binnenzijde eene dubbele geledingsvlakte, waarvan de eene helft vlak 
en breed, en de andere als een dubbel hellend vlak is, met eenen scherpen rug in het midden. 
Met het breeder gedeelte geleedt zich de bovenste oppervlakte van de basis van het aanbeeld, 
en aan den scherpen rug van het dubbel hellend vlak voegen zich twee gelijkvormige schuin- 
sche oppervlakten van het aanbeeld. Het aanbeeld heeft eene breede bovenvlakte, welke op 
eene soort van knobbel zit en twee schenkels, waarvan de onderste zich geleedt met den knop 
van den stijgbeugel. De stijgbeugel heeft eene langwerpig uitgerekte gedaante met twee zóó 
dikke schenkels, dat zij in het midden slechts eene zeer geringe opening oVerlaten. De basis 
van den stijgbeugel vat met eene eenigzins bolle oppervlakte in het eirond venster. 
Er is eene duidelijke zeefplaat met een klein aantal openingen er in voor den doortogt van 
de takjes der reukzenuw, en met een opstaanden rug in het midden, als aanduiding van 
middelschot en hanekam. 
Als traanbeen herken ik eene dunne papiervormige plaat, verborgen onder het oogkasgedeelte 
van het voorhoofdsbeen (Fig. 10, 11, /, l). 
Omtrent de neusbeenderen is er vrij wat verschil van meening. Cuvier beschrijft twee kleine 
