76 
zoo stevig niet is als bij andere zoogdieren. Het mytervormig klapvlies heeft twee strooken. 
Aan den slagaderlijken mond zijn drie halvemaan vormige klapvliezen. In den linker boezem valt 
niets bijzonders op te merken. 
De borstholte is zóó kort, dat het hart eigenlijk niet in haar , maar hoewel boven of vóór 
het middenrif in het voorst gedeelte der buikholte ligt, alwaar het bedekt wordt door de kraak- 
beenige punt van het borstbeen, waarachter zich het middenrif heenslaat, om zich achterwaarts 
schier tot aan den anus te verlengen. In de vaatverdeeling heb ik de nasporingen van von 
Baer ( a) en Stannius geheel bevestigd gevonden. Eigenlijk bestaat het geheele vaatstelsel uit 
niets dan uit zoogenaamde slagaderlijke en aderlijke wondervlechten, en behoort het eenvoudig 
afgeven van zich verder verdeelende takken tot de uitzonderingen. 
STROTTEHOOFD- en ADEMHALING STOESTEL. 
Het strottehoofd van den Manatus kennen wij, althans in den vruchtelijken vorm, reeds door 
de nasporingen en afbeeldingen van Stannius. Het vertoont eene groote overeenkomst met 
dat van den Dugong, waarvan R. Owen de beschrijving gaf ( Proceedings of the Zoological So¬ 
ciety , part. VI, 1838. p. 37). Het is in vele opzigten , maar vooral door de bekervormige 
kraakbeenderen en door de epiglottis onderscheiden van dat der overige Cetacëen. 
De beide zijdelingsche helften van het platte en weinig uitgebreide schildvormige kraakbeen zijn 
niet, zoo als bij den Dugong, gescheiden en slechts onderling door bandweefsel vereenigd , 
maar er gaat daarentegen van voren een kraakbeenige dam'van de eene naar de andere helft. 
Tot aan dien dam zijn zij van voren en van achteren door eene uitsnijding gescheiden , welke 
van achteren dieper is dan van voren. Elke zijdelingsche plaat van het schildvormige kraakbeen 
heeft eene onregelmatige ruitvormige gedaante, en gaat achterwaarts in eenen hoorn over, welke 
zich geleedt met eene zijdelingsche gewrichtsoppervlakte van het ringvormige kraakbeen. Er is 
geen eigenlijke bovenste of voorste hoorn aan het schildvormige kraakbeen, maar wel eene op 
zich zelve staande en in de lengte uitgerekte cartilago triticea , die zich op zich zelve, voor¬ 
waarts geleedt, meteen daartoe uitspringend achterst uitsteeksel van het grondstuk des tongbeens, 
en achterwaarts met eene geledings-vlakte van den bovensten of voorsten rand van het schild¬ 
vormige kraakbeen van het strottehoofd. De geheele vorm van het schildvormige kraakbeen heeft 
wel eenige overeenkomst met dat der overige Cetacëen , maar eene veel grootere toch met dat 
van den Zeehond en van den Walrus. 
Het ringvormig kraakbeen vormt eenen zoo wel van voren, als van achteren volkomen ge¬ 
sloten ring, die achterwaarts in eene zeer hooge en regt opstaande plaat overgaat. Naar 
voren is het benedenwaarts eenigzins ingedrukt, om zich te geleden met den nederdalende hoorn 
van het schildvormige kraakbeen. Elk bekervormig kraakbeen vormt eene vlak op het ringvor¬ 
mig kraakbeen liggende vierkante plaat, waaruit eene opstaande plaat oprijst, die zich digt 
aan de tegenovergestelde aanlcgt, en hierdoor de zeer eenvoudige stemspleet omschrijft. De 
epiglottis is zeer klein, en vormt eene weinig beteekende uitpuiling aan de voorzijde der stem¬ 
spleet, welke haar niet ten volle bedekken kan. Gelijk Stannius te regt opgeeft, bezit zij geene 
kraakbeenige grondlaag, maar bestaat zij , even als bij den Dugong (R. Owen) , uit bindweef¬ 
sel zeer digt met slijmvlies overtrokken, dat zonder scherpe grenzen overgaat in het bindweef¬ 
sel , hetwelk de binnen- of achtervlakte van het schildvormige kraakbeen bekleedt. 
Zwakke en korte stembanden laten zich herkennen. 
De strottehoofdsboezems ontbreken. 
(o) Ueber die Geflechte, in welche sich einige gróssere Schlagadem der Saugethicre früh auflösen, in Memoires prent ri¬ 
tes d V academie impériale des Sciences de St. Petersbourg, Tomé II p. 199. 
